Να παραιτηθεί η Πρόεδρος του Αρείου Πάγου

Το παρόν ιστολόγιο αναδημοσιεύει κείμενο του Σταύρου Τσακυράκη, για το οποίο ο συντάκτης μηνύεται από την Πρόεδρο του Αρείου Πάγου. Η αναδημοσίευση γίνεται ως ένδειξη συμπαράστασης στον κ. Τσακυράκη αλλά και  ως διαμαρτυρία απέναντι στον περιορισμό της ελεύθερης έκφρασης. Παρόμοια στάση έχω τηρήσει και στο παρελθόν (βλ. αγωγή Καμμένου κατά Πετρουλάκη, και αγωγή Κουρή κατά Πετρουλάκη).

Να παραιτηθεί η Πρόεδρος του Αρείου Πάγου

του Σταύρου Τσακυράκη, πρωτοδημοσιεύτηκε στις 9 Ιουλίου 2015

Η νεοδιορισθείσα Πρόεδρος του Αρείου Πάγου, πρώην συνδικαλίστρια, κ. Βασιλική Θάνου, προέβη σε μια πρωτοφανή για δικαστικό λειτουργό ενέργεια. Απέστειλε σε όλους τους Προέδρους των ανωτάτων δικαστηρίων των κρατών μελών της ΕΕ επιστολή για να τους ενημερώσει “κατά τρόπο αντικειμενικό, αμερόληπτο και ειλικρινή, όπως επιβάλει η δικαστική μου ιδιότητα αναφορικά με τις θέσεις του ελληνικού λαού και με την κατάσταση της Ελλάδος.” Στην επιστολή της προβαίνει σε σωρεία πολιτικών κρίσεων από την ερμηνεία της ψήφου στο δημοψήφισμα μέχρι την εκτίμηση για την πολιτική των Μνημονίων και την άποψη ότι οι Έλληνες δεν φέρουν ευθύνη αλλά μόνο οι κυβερνήσεις.

Ιδού ένα απόσπασμα της επιστολής:

Οι ΄Ελληνες δεν επιθυμούν μία λύση που θα είναι σε βάρος των λαών των άλλων λαών-μελών της Ευρωζώνης, όπως, επίσης ανακριβώς, θέλουν να εμφανίζουν ορισμένοι από τους ευρωπαίους πολιτικούς για να είναι αρεστοί στους δικούς τους ψηφοφόρους, αλλά αναμένουν από τους ευρωπαίους εταίρους να επιτευχθεί με την ελληνική κυβέρνηση μία συμφωνία, η οποία θα προβλέπει ρύθμιση του ελληνικού χρέους κατά τρόπο που να επιφέρει ανάπτυξη της οικονομίας και μείωση της ανεργίας. Αναμένουν από τους ευρωπαίους εταίρους να σκεφθούν όχι μόνο τους αριθμούς και τα οικονομικά μεγέθη, αλλά και της ηθικές αξίες που επιβάλλει η Ιδέα της Ενωμένης Ευρώπης.”

Αυτά δεν τα λέει κάποιος πολιτικός αλλά η Πρόεδρος του Αρείου Πάγου σε συναδέλφους της δικαστές. Είναι φανερό ότι όχι μόνο δεν κατανοεί την επιταγή της αποχής της ιδίας από πολιτικές κρίσεις αλλά είναι τόσο αφελής ώστε δεν υποψιάζεται καν ότι οι δικαστές των άλλων χωρών θα τραβούν τα μαλλιά τους διαπιστώνοντας ότι ανώτατος δικαστικός λειτουργός μιλά ως πολιτικάντης.

Η επιστολή της κ. Θάνου καταβαραθρώνει τη Δικαιοσύνη και τους θεσμούς, εκθέτει την χώρα μας και μας ευτελίζει πολιτισμικά. Δεν μπορεί να παραμένει στη θέση της. Περιμένω την αντίδραση των ακέραιων δικαστών της χώρας μας. Να βγουν μπροστά και να πουν ότι ντρέπονται για το συμβάν και να ζητήσουν την παραίτησή της. Το ίδιο να κάνουν και οι επιφανείς και ακέραιοι πρώην δικαστές. Μετά από αυτή την επιστολή δεν μπορεί να ανεβεί στην έδρα.

Share

Σκοτάδι παντού

Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί
κρατούσαν δίκιο οι οχτροί
κι εμείς φωνάζαμε ζήτω και γεια
σαν κάθε μέρα

Ο Έλληνας Υπουργός Δικαιοσύνης και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων πιστεύει ότι η Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων απαγορεύει τον γάμο ομόφυλων ζευγαριών. Δεν χωρά ο μικρός νους του πως η Σύμβαση είναι — εξ’ ορισμού — ένα νομικό κείμενο κατά των απαγορεύσεων εις βάρος ατόμων. Πως περιορίζει μόνο τις κρατικές εξουσίες ώστε να μην παραβιάζονται θεμελιώδη δικαιώματα.

Με τρομάζει η απαγορευτική αντίληψη με την οποία ερμηνεύει ο Υπουργός Δικαιοσύνης την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιώματων. Η Σύμβαση δεν απαγορεύει τον γάμο ομοφύλων. Ο Υπουργός Δικαιοσύνης και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ψεύδεται.

Ένας ψεύτης Υπουργός Δικαιοσύνης ειναι σύμπτωμα μιας κοινωνίας εθισμένης στο ψέμα. Εικοσιτέσσερις ώρες μετά την ψευδέστατη δήλωση του Υπουργού Δικαιοσύνης κανένας θεσμικός φορέας δεν έχει υψώσει φωνή. Ούτε ένας δικηγορικός σύλλογος — έστω κι από την κάτω Αετοράχη. Ούτε ένας κοσμήτορας νομικής. Ούτε μια ένωση δικαστών ή εισαγγελέων. Και δυστυχώς κανείς αρθρογράφος με μεγάλη απήχηση δεν έχει σχολιάσει κάτι για το ψέμα του υπουργού.

Σε μια ωριμότερη χώρα, απέναντι στο ψεύδος του Υπουργού Δικαιοσύνης και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, θεσμικοί και συλλογικοί φορείς θα είχαν ορθώσει επιστημονικό και επαγγελματικό ήθος, αποκαθιστώντας την αλήθεια και εγκαλώντας τον ψεύτη. Η σιωπή τους τραυματίζει το πολίτευμα περισσότερο από τον σκοταδισμό του Υπουργού.

 

Share

Στα τσακίδια

Με το Νίκο Ρωμανό μας χωρίζει ωκεανός. Ιδεολογικά και βεβαίως, στην κυριολεξία. Μας χωρίζουν επίσης ο τοίχος της φυλακής και 30 χρόνια. Είμαι δηλαδή από αυτούς που ο Ρωμανός απέστειλε προκαταβολικώς στα τσακίδια, δυο μέρες πριν ξεκινήσει την απεργία πείνας.

IMG_4833

Τοιχογραφία στην οδό Falls του Belfast. «The way a society treats children reflects not only its qualities of compassion and protective caring but also its sense of justice, its commitment to the future, its urge to enhance the human condition for coming generations». Φωτογραφία: λ:ηρ, 2011.

Ο Νίκος Ρωμανός πλησιάζει τις 21 μέρες απεργίας πείνας. Γνωρίζουμε πως μετά τις πρώτες 3 βδομάδες ο οργανισμός του απεργού πείνας αρχίζει να τρώει τις σάρκες του με αποτέλεσμα να χάνει μυική μάζα και μυελό.

Γνωρίζουμε επίσης ότι ο Νίκος Ρωμανός επιδιώκει τις φοιτητικές άδειες που δικαιούται ως «πολιτικό εκβιασμό ώστε να [κερδίσει] ανάσες ελευθερίας από την ισοπεδωτική συνθήκη του εγκλεισμού».

Η ιδεολογία του Νίκου Ρωμανού δεν με αφορά. Με αφορά όμως η ομαλότητα μιας αστικής δημοκρατίας, του Ελληνικού πολιτεύματος δηλαδή. Η στάση της πολιτείας απέναντι στο Νίκο Ρωμανό είναι πιο επιζήμια για πολίτευμα απ΄όσο θα ήταν ο ίδιος ελεύθερος ακόμη και ως δραπέτης.

Η θέση του Ρωμανού απέναντι στο πολίτευμα είναι ξεκάθαρη. Με τρομάζει όμως η στάση του πολιτεύματος (δια της πολιτειακής εκδικητικότητας) απέναντι στον εαυτό του. Ένα πολίτευμα με ελλειματική ισονομία, προβληματική ισοπολιτεία, και επιλεκτικό σεβασμό ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δεν περιμένει τον Νίκο Ρωμανό και τους ομοϊδεάτες του να το καταλύσουν. Έχει ήδη καταλυθεί από μόνο του.

Δεν δέχομαι ούτε για μια στιγμή πως η απεργία πείνας του Νίκου Ρωμανού έχει να κάνει με το δικαίωμά του στην εκπαίδευση. Το δικαίωμα αυτό δεν του το ‘χει στερήσει κανείς. Στη φυλακή μπορεί να έχει βιβλία. Μπορεί να συμμετέχει στα εκπαιδευτικά προγράμματα της φυλακής. Και στα επισκεπτήρια να του κάνουν φροντιστήρια όσοι εθελοντές επιθυμούν. Μπορεί επίσης να βελτιώσει τ’ αγγλικά του και να παρακολουθεί MOOCs μέσω του διαδικτύου. Η φυλακή δηλαδή δεν του στερεί το δικαίωμα στην εκπαίδευση — δεν μπορεί όμως να το εξασκεί απεριόριστα.

Η απεργία πείνας του Νίκου Ρωμανού αναδεικνύει την πολιτειακή ένδοια της Ελλάδας. Δείχνει πόσο ελλειματικό είναι το πολίτευμα. Τόσο ελλειματικό, που τελικά είναι εύθραυστο. Όχι υπο το βάρος ενός Νίκου Ρωμανού, όχι. Το πολίτευμα είναι εύθραυστο επειδή εδώ και χρόνια ανεχόμαστε τον επιλεκτικό σεβασμό θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Επειδή ανεχόμαστε μια ανεπαρκέστατη έννοια ισονομίας και μια παρωδία ισοπολιτείας. Επειτα από τόσα χρόνια η ανοχή πλέον γίνεται συγκάλυψη και συνενοχή. Αυτή την μαυρίλα αναδεικνύει η απεργία πείνας του Νίκου Ρωμανού. Και γι αυτό μας αξίζουν τα τσακίδια του.

Share

Θεσμικές ιδιαιτερότητες

Σε μια χώρα με σοβαρούς θεσμούς δεν θα υπήρχε το ΕΣΡ. Στην Ελλάδα δυστυχώς τα θεσμικά κενά εδώ και χρόνια πια τα συγκαλύπτουμε με ανεξάρτητες αρχές.

Επανεξετάζοντας την περίπτωση ομοφοβικού ραδιοφωνικού οχετού το ΕΣΡ υπερασπίστηκε την περιγραφή που επιφύλαξε για το θύμα της ρατσιστικής επίθεσης. Συγκεκριμένα:

Ο Πρόεδρος του Ε.Σ.Ρ. κ. Ι. Λασκαρίδης υπεραμύνθηκε της χρήσης του όρου “σεξουαλικές ιδιαιτερότητες”, αναφέροντας ότι η χρήση του δεν είναι αρνητική και ότι δεν υπάρχει κανόνας που να απαγορεύει στο Ε.Σ.Ρ. να χρησιμοποιεί τον όρο αυτό. Ένα άλλο μέρος [sic] του Συμβουλίου υποστήριξε ότι ο όρος “ιδιαιτερότητα” είναι θετικός, καθώς αποτελεί και μέρος τίτλου έργου του Κορνήλιου Καστοριάδη. — LIFO 14.10.14.

Αυτό που δεν καταλαβαίνει ούτε ο Πρόεδρος του ΕΣΡ ούτε το άλλο μέλος του Συμβουλίου, είναι πως οι ανθρώπινες σχέσεις δεν έχουν ανάγκη αρνητικών ή θετικών προσήμων. Ούτε είναι αρμόδιο το ΕΣΡ να κρίνει την ιδιαιτερότητα της σεξουαλικότητας ενός ατόμου.

Το συγκεκριμένο άτομο — ο Αύγουστος Κορτώ — βρίσκεται ενώπιον του ΕΣΡ ως θύμα ρατσιστικής επίθεσης. Το ΕΣΡ καλείται να κρίνει αν οι χαρακτηρισμοί που ξεστόμισε στην εκπομπή του ο Βερύκιος είναι όντως εχθροπαθείς και ρατσιστικοί. Και να επιβάλλει την ανάλογη ποινή.

Σεξουαλικές ιδιαιτερότητες έχουμε όλοι. Οι ιδιαιτερότητες αυτές είναι κομμάτι της ανθρωπιάς μας. Με τις ιδιαιτερότητες αυτές αγάπαμε και φροντίζουμε τους συντρόφους μας. Και με τις ιδιαιτερότητές τους οι σύντροφοί μας αγαπάνε και φροντίζουν εμάς.

Οι ιδιαιτερότητες των ανθρώπινων σχέσεων δεν αφορούν το ΕΣΡ. Σε μια χώρα με θεσμούς αυτά τα πράγματα θα ήταν αυτονόητα. Σε μια χώρα με θεσμούς βεβαίως δεν θα υπήρχε το ΕΣΡ. Η κοινωνία (με την Παιδεία της και την Αισθητική της) θα είχε στείλει τον Βερύκιο εκεί που του αρμόζει. Στις πλαγιές ενός βουνού να βόσκει γίδια μαζί με τα αδιόριστα μέλη ανεξαρτήτων αρχών.

Share

Όταν το πολίτευμα φοβάται το θρήσκευμα

Για μια ακόμη φορά η κυβέρνηση υποχωρεί στο ζήτημα της επέκτασης του Συμφώνου Συμβίωσης για Ομόφυλα Ζευγάρια. Επειδή φοβάται τις αντιδράσεις της Εκκλησίας. Στον 21ο αιώνα, κυβέρνηση ευρωπαϊκής χώρας υποχωρεί σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αναλογιζόμενη τις αντιδράσεις του πιο σκοταδιστικού στοιχείου της χώρας.

Το πολίτευμα φοβάται το θρήσκευμα. Ο φόβος αυτός έχει παγιδέψει μια ολόκληρη χώρα. Υπο τον τρόμο του θρησκεύματος η πολιτεία έχει αμελήσει: να στήσει τζαμί για τους μουσουλμάνους στην Αθήνα· να θεσμοθετήσει την καύση νεκρών· να αποδεσμεύσει την ταφή από τον έλεγχο της εκκλησίας· να αδειοδοτήσει την συντήρηση και κατασκευή ναών άλλων δογματων· και να επεκτείνει το σύμφωνο συμβίωσης στα ομόφυλα ζευγάρια.

Υπό τον τρόπο του θρησκεύματος η πολιτεία ανέχεται τον μισαλλόδοξο λόγο του Μητροπολίτη Πειραιώς και άλλων ιεραρχών. Πολιτεία υπό τον φόβο θρησκείας είναι πολιτεία υπο το κράτος των ιερωμένων: δηλαδή, θεοκρατία.

Η επέκταση του συμφώνου συμβίωσης στα ομόφυλα ζευγάρια είναι ζωτικής σημασίας για δυο λόγους: αφενός για λόγους ισονομίας κι αφετέρου για να σπάσει επιτέλους το απόστημα της Ελληνικής θεοκρατίας.

Share

outing

Φασισμὸς εἶναι νὰ σὲ ρωτοῦν δημοσίως γιὰ τὴν ἰδιωτικὴ ζωή σου καὶ νὰ σὲ ἀνακρίνουν ἰδιωτικῶς γιὰ τὶς δημόσιες πράξεις σου.
— Δ. Μαρωνίτης, «Πολιτικὸ Μανιφέστο γιὰ ἰδιωτικὴ χρήση», Σημαδοῦρες, 3η έκδοση, Κέδρος 1984.

Το Πολιτικό μανιφέστο για ιδιωτική χρήση, δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στις 26 Οκτωβρίου 1974. Το πρωτοδιάβασα το 1987, και μου έκανε εντύπωση ο ανορθόδοξος (όπως τον χαρακτήρισε ο Δημήτρης Μαρωνίτης) ορισμός του φασισμού.

Τον ορισμό αυτό θυμήθηκα χτες, μαθαίνοντας πως ο Γρηγόρης Βαλλιανάτος σε τηλεοπτική εκπομπή είπε ότι ο Νικήτας Κακλαμάνης είναι ομοφυλόφιλος.  Δεν ήταν το πρώτο outing που εκανε ο  Βαλλιανάτος. Αντιλαμβάνομαι πως παλιότερα είχε ανακοινώσει την ομοφυλοφιλία της Λιάνας Κανέλλη.

Καταλαβαίνω τον ακτιβιστικό χαρακτήρα του outing. Αλλά ούτε στη περίπτωση της Κανέλλη ούτε σ’ αυτή του Κακλαμάνη, μπορώ να δικαιολογήσω τέτοιον ακτιβισμό. Ίσα-ίσα, που βλέπω τον Γ. Βαλλιανάτο να εγκαλεί δημοσίως δύο άτομα για τις ιδιωτικές επιλογές τους. Αν η Κανέλλη ή ο Κακλαμάνης είχαν τοποθετηθεί ανοιχτά κατά της ομοφυλοφιλίας, αν είχαν συναινέσει σε κατασταλτικά μέτρα για τους ομοφυλόφιλους, το outing θα ήταν επιβεβλημένο. Όπως έχουν τα πράγματα όμως, δεν μπορώ να το δικαιολογήσω.

Μου είναι δύσκολο να αντιληφθώ πώς ένα ομοφυλόφιλο άτομο μπορεί να έχει πολιτικούς δεσμούς με κόμμα που ανέχεται μισαλλόδοξο και μισανθρωπικό λόγο. Δεν θεωρώ όμως τον πολιτικό δεσμό με ένα συντηρητικό κόμμα ως ικανή και αναγκαία προϋπόθεση για το outing του ομοφυλόφιλου πολιτικού.

Πριν χρόνια ανεβαίνοντας την Κανάρη προς την πλατεία, ο Αθηναίος φίλος που με συνόδευε, μου έδειξε ένα καφε στον πεζόδρομο της Μηλιώνη. Εδώ, μου είπε, έρχεται και πίνει καφέ ο δήμαρχος (Κακλαμάνης). Είναι του γκόμενού του, διευκρίνησε ο φίλος μου. Η ομοφυλοφιλία του δημάρχου ήταν κοινό μυστικό. Όπως ήταν κι αυτή άλλων πολιτικών. Ως κοινωνία όμως σεβόμασταν την επιλογή τους να κρατήσουν τον προσανατολισμό τους ιδιωτική υπόθεση. Don’t ask, don’t tell, και κυρίως don’t provoke with hypocrisy. Κανείς δεν θα δίσταζε να ξεφωνήσει έναν closeted δήμαρχο που θα ηθικολογούσε ex cathedra κατά της ομοφυλοφιλίας.

Ποτέ μου δεν κατάλαβα την συλλογική στάση μιας κοινωνίας απέναντι στους ομοφυλόφιλους. Ίσως να ήμουν πιο ευαισθητοποιημένος επειδή ο αδερφός μου ήταν ομοφυλόφιλος. Αλλά και πάλι, δεν καταλαβαίνω τί λόγος πέφτει του καθένα μας για το πώς βιώνει την αγάπη, τον έρωτα και το γαμήσι ο κάθε άνθρωπος. Απο τη στιγμή μάλιστα που δεν παραβιάζει τα δικαιώματα κανενός άλλου.

Καταλαβαίνω την μοναξιά ενός ακτιβιστή ομοφυλόφιλου και την αγωνία του Βαλλιανάτου. Η αγωνία του όμως γίνεται εμμονή και μάλιστα σε βαθμό που δύσκολα πείθει πια. Ειδικά όταν εγκαλεί δημοσίως άτομα για τον ιδιωτικό τους βίο. Τι σχέση έχει η έγκληση αυτή με τον φιλελευθερισμό και τα ανθρώπινα δικαιώματα, δεν το αντιλαμβάνομαι.

Share

Food Pantry

Εδώ και 25 χρόνια περίπου, κάθε χρόνο, την τέταρτη Τετάρτη του Νοεμβρίου ξυπνώ από τις 4 τα ξημερώματα, μπαίνω στο αυτοκίνητο μόνος ή με γείτονες ή με συναδέλφους και οδηγούμε προς μια μεγάλη αποθήκη. Ανταμώνουμε εκεί γνωστούς και αγνώστους ενώ φορτηγά από τοπικά παντοπωλεία, supermarkets, μανάβικα, κ.ά, αρχίζουν να φτάνουν στην αποθήκη.

Με τους οδηγούς τους και τους βοηθούς τους αδειάζουμε τα φορτία: κατεψυγμένες γαλοπούλες, σακιά με πατάτες, γάλατα, λαχανικά, ψωμιά, αναψυκτικά κτλ. Αρχίζουμε να τοποθετούμε τα αγαθά σε χάρτινες κούτες: μια γαλοπούλα, 10 κιλά πατάτες, κ.ά. Στις κούτες επικολλούμε ετικέτες με αριθμούς, ονόματα, ταχυδρομικές διευθύνσεις. Στο μεταξύ τα φορτηγά έχουν φύγει.

Έπειτα από 4 ώρες, έχοντας καταναλώσει μερικά λίτρα καφέ και αρκετούς αμερικανικούς λουκουμάδες (donuts), έχουμε γεμίσει και ταξινομήσει εκατοντάδες κούτες. Στη συνέχεια φορτώνουμε τις κούτες αυτές στα αυτοκίνητά μας — ο καθένας όσες μπορεί.

Για τις επόμενες 4 ώρες οδηγούμε στις γειτονιές της πόλης και παραδίδουμε τις κούτες με τα αγαθά σε οικογένειες που έχουν ανάγκη. Τις διευθύνσεις τις συγκεντρώνουμε με τη βοήθεια τοπικών ενοριών (διαφόρων δογμάτων και θρησκειών), σχολικών συμβούλων, και ΜΚΟ. Οι αποδέκτες είναι οικογένειες που δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να ετοιμάσουν το Δείπνο των Ευχαριστιών την τέταρτη Πέμπτη του Νοεμβρίου.

Τη δυνατότητα αυτή τους την προσφέρουμε εμείς, οι ανώνυμοι εθελοντές. Με τη βοήθεια των καταστημάτων τροφίμων, με την εθελοντική εργασία φοιτητών, επαγγελματιών, γειτόνων, με την υποστήριξη ενοριών, σχολείων, και ΜΚΟ, φέρνουμε τα αγαθά του Δείπνου των Ευχαριστιών στα σπίτια αυτών που έχουν ανάγκη.

Δεν τα μοιράζουμε σε πλατείες. Δεν καλούμε δημοσιογράφους και τηλεοπτικά συνεργεία. Πηγαίνουμε στα σπίτια που μας έχουν ανάγκη, με τα δικά μας αυτοκίνητα. Δεν ζητούμε ταυτότητες, διαβατήρια, πιστοποιητικά. Φτάνει που η ενορία, το σχολείο, η ΜΚΟ θεωρούν πως οι παραλήπτες έχουν ανάγκη τη βοήθεια. Την προσφέρουμε αθόρυβα, μακριά από τα μάτια της υποκριτικής δημοσιότητας, σεβόμενοι την αξιοπρέπεια αυτών που δεν στάθηκαν τόσο τυχεροί όσο εμείς.

Στον εθελοντισμό αυτό με μύησαν οι συμφοιτητές μου στο Miami University τον Νοέμβριο του 1990. Κι από τότε κάθε χρόνο, την τέταρτη Τετάρτη του Νοεμβρίου, ξυπνώ στις 4 τα ξημερώματα για να συναντήσω τους συνεθελοντές μου και να βοηθήσουμε μαζί αυτούς που έχουν ανάγκη. Ως τις 2 το μεσημέρι έχουμε τελειώσει και επιστρέφουμε σπίτια μας για να ξεκινήσουμε τον δικό μας εορτασμό των Ευχαριστιών.

Τα γράφω αυτά επειδή κάθε φορά που διαβάζω για διανομή αγαθών σε πλατείες της Ελλάδας, αισθάνομαι ντροπή. Ντροπή επειδή συνάνθρωποί μας αναγκάζουν συνανθρώπους τους να στηθούν σε ουρές, να στριμωχτούν, να σπρώξουν, για ένα σακί πατάτες, ενώπιον τηλεοπτικών συνεργείων και φωτογράφων. Αισθάνομαι περισσότερη ντροπή όταν διαβάζω πως φασίστες φέτος θα ζητούν πιστοποιητικά εθνικότητας πριν επιτρέψουν στους συνανθρώπους μας να απεκδυθούν της αξιοπρέπειάς τους στις πλατείες του τόπου.

Share

Προβλέψιμο και αποτρέψιμο

Έχουν περάσει πια 3 βδομάδες από τους πυροβολισμούς κατά των εργατών της Μανωλάδας. Εξακολουθεί όμως να με ενοχλεί η επίσημη θεώρηση του περιστατικού από την Ελληνική Κυβέρνηση — διά στόματος υπουργού Γεωργίας.

Μεμονωμένο μεν το περιστατικό ως προς τις λεπτομέρειες (πχ, οι συγκεκριμένοι δράστες, τα συγκεκριμένα θύματα, το συγκεκριμένο μέγεθος σκαγιών, το συγκεκριμένο γεωγραφικό και χρονικό στίγμα).

Μεμονωμένο όμως δεν σημαίνει ούτε απρόβλεπτο ούτε αναπότρεπτο. Στο μεμονωμένο αυτό περιστατικό φτάσαμε με μαθηματική ακρίβεια. Ήταν το αναμενόμενο επόμενο βήμα μετά το λυτσάρισμα εργατών και την επίθεση εναντίον δημοσιογράφων, στην ίδια περιοχή, για τα ίδια ζητήματα (τα εργατικά της φράουλας δηλαδή).

Προβλέψιμο και αποτρέψιμο ήταν το μεμονωμένο περιστατικό. Η πολιτεία, η διοίκηση, οι αρχές, απέτυχαν όσον αφορά την προβλεψιμότητα. Απέτυχαν να αποτρέψουν το περιστατικό. Τους αρκεί που ήταν μεμονωμένο. Με είκοσι «μεμονωμένα» θύματα απο την επίθεση τριών «μεμονωμένων» επιστατών.

Share

Όπλα και ΗΠΑ

Η χτεσινή τραγωδία στο Newtown του Connecticut είναι απερίγραπτη. Είκοσι μαθητές δημοτικού σχολείου και 7 (ή 8) ενήλικες νεκροί από τα πυρά ενός νεαρού ανθρώπου με διαταραγμένη, όπως μαθαίνουμε, προσωπικότητα. Μεταξύ των θυμάτων, αυτόχειρας ο δράστης. Είναι αναμενόμενο η τραγωδία αυτή να τροφοδοτήσει τη συζήτηση για οπλοκατοχή και οπλοφορία στις ΗΠΑ. Γι αυτό θα ήθελα να καταγράψω μερικές βασικές πληροφορίες.

Οπλοκατοχή και οπλοφορία στις ΗΠΑ προστατεύονται από το Σύνταγμα της χώρας. Συγκεκριμένα από τη 2η Τροπολογία, το περιβόητο Second Amendment, που εγκρίθηκε το 1791. Το αντίστοιχο εδάφιο έχει ως εξής:

A well regulated militia being necessary to the security of a free state, the right of the people to keep and bear arms shall not be infringed. [Μια εύρυθμη πολιτοφυλακή όντας απαραίτητη για την ασφάλεια ενός ελεύθερου κράτους, το δικαίωμα των πολιτών να έχουν και να φέρουν όπλα δεν παραβιάζεται].

Η τροπολογία αυτή είναι μεταξύ των δέκα που συγκροτούν την χάρτα δικαιωμάτων (Bill of Rights) των ΗΠΑ. Είναι δηλαδή αναπόσπαστο τμήμα του γενέθλιου συνταγματικού πολιτισμού των ΗΠΑ. Συντάχθηκε σε μια ιστορική περίοδο που το νεοσύστατο κράτος είχε κερδίσει την ανεξαρτησία του αντιστεκόμενο σε ένα τυραννικό καθεστώς. Ο ρόλος των πολιτοφυλακών ήταν ζωτικός για την ανεξαρτησία. Οι πολιτοφυλακές αποτελούσαν εγγύηση για την ελευθερία. Αν οι κυβερνώντες δεν σέβονται τους πολίτες τουλάχιστον θα φοβούνται τους οπλισμένους πολίτες.

Αυτή η αντίληψη πέρασε στην κουλτούρα των ΗΠΑ. Η οπλοκατοχή θεωρείται ως εγγύηση ελευθερίας. Οργανισμοί όπως ή Εθνική Ένωση Τυφεκίων (National Riffle Association), συντηρούν αυτή την αντίληψη δημιουργώντας έτσι τεράστια πολιτική πίεση.

Το Σύνταγμα των ΗΠΑ είναι σχεδον αδύνατον να τροποποιηθεί. Για να εγκριθεί αλλαγή του Συντάγματος απαιτείται η σύμφωνη γνώμη από τα κοινοβούλια 38 τουλάχιστον πολιτειών. Πολιτικά κάτι τέτοιο είναι ακατόρθωτο. Η απόσυρση δηλαδή της 2ης Τροπολογίας δεν αποτελεί λύση.

Λύση επίσης δεν αποτελούν ούτε οι γενικές απαγορεύσεις οπλοκατοχής. Επειδή παραβιάζουν τη Συνταγματική εντολή της 2ης Τροπολογίας. Τέτοιες γενικές απαγορεύσεις είχαν δοκιμάσει μεγάλοι Δήμοι, όπως το Σικάγο. Κρίθηκαν τελικά αντισυνταγματικές από το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ. Η απόφαση του δικαστηρίου είναι αμφιλεγόμενη, αποτελεί όμως νομική πραγματικότητα που δύσκολα αντιστρέφεται.

Την βδομάδα αυτή το Περιφερειακό Ομοσπονδιακό Εφετείο με έδρα το Σικάγο έκρινε επίσης αντισυνταγματική την πολιτειακή απαγόρευση οπλοφορίας στο Illinois. Η απόφαση έχει επιπλέον σημασία επειδή την εξέδωσε ο Richard Posner — ίσως ο πιο έγκριτος δικαστής της χώρας.

Τι ισχύει λοιπόν στις ΗΠΑ. Υπάρχουν αρκετές διαφορές από πολιτεία σε πολιτεία αλλά σε γενικές γραμμές τα πράγματα έχουν ως εξής. Οι περισσότερες αγορές όπλων απαιτούν έναν έλεγχο ποινικού μητρώου και εθελοντική δήλωση ψυχιατρικού ιστορικού.

Σε πολλές πολιτείες οι αγοραστές όπλων πρέπει να έχουν άδεια οπλοκατοχής. Αν θέλουν να έχουν μαζί τους (εκτός σπιτιού) το όπλο πρέπει να διαθέτουν και άδεια οπλοφορίας. Η οπλοφορία στις περισσότερες πολιτείες πρέπει να είναι κεκαλυμένη (conceal and carry), δηλαδή το όπλο να καλύπτεται από ρουχισμό ή να βρίσκεται σε τσάντα, τσέπη, κτλ. Σε αρκετούς δήμους επιτρέπεται η ανοιχτή οπλοφορία, δηλαδή το όπλο να μην καλύπτεται από ρουχισμό.

Οι προϋποθέσεις για την άδεια οπλοκατοχής και οπλοφορίας διαφέρουν από πολιτεία σε πολιτεία. Βασική προϋπόθεση είναι το καθαρό ποινικό μητρώο. Δεν χορηγείται άδεια σε άτομα με σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα — κάτι που όμως εξαρτάται από την ειλικρίνεια του ενδιαφερομένου αφού άνετα μπορεί να αποκρύψει τα προβλήματα αυτά στην αίτηση του.

Οι προϋποθέσεις για την άδεια οπλοφορίας γενικά απαιτούν στοιχειώδη εκπαίδευση στη χρήση όπλων και φυσικά καθαρό ποινικό μητρώο.

Υπάρχουν όμως και εξαιρέσεις που επιτρέπουν την αγορά όπλων χωρίς κανέναν έλεγχο. Οι εξαιρέσεις αυτές καλύπτουν μεγάλο ποσοστό πωλήσεων.

Με αυτά τα δεδομένα, τι μπορεί να γίνει; Η άποψή μου είναι πως κάθε προσπάθεια απόσυρσης της 2ης Τροπολογίας, είναι πολιτικά αδύνατη. Ιστορικά και πολιτισμικά το δικαίωμα οπλοκατοχής αποτελεί συστατικό στοιχείο της χώρας αυτής.

Αυτό δεν σημαίνει όμως πως η πρόσβαση σε όπλα θα πρέπει να είναι εντελώς απροϋπόθετη.

Η εκπαίδευση που απαιτείται για οπλοφορία θα μπορούσε να είναι πιο ουσιαστική. Αντί για 3-6 ώρες, να απαιτούνται 40 ή 60 ώρες. Και στη συνέχεια 10-20 ώρες επανεκπαίδευσης ετησίως.

Θα μπορούσε, επίσης, να επιστρέψει η απαγόρευση των επιθετικών όπλων (assault weapons). Τέλος είναι απαραίτητο να απαλειφθούν όλες οι εξαιρέσεις για έλεγχο μητρώου πριν την αγορά όπλου.

Κανένα μέτρο δεν θα αποτρέψει εντελώς τραγωδίες σαν κι αυτη που συνέβει χτες. Θα ήταν όμως ευχής έργο αν περιορίζαμε τη  συχνότητα και την έκταση τους. Ίσως κάποια μέρα να επέλθει και η πολιτική ωριμότητα που θα οδηγήσει στην απόσυρση της 2ης Τροπολογίας.

Με τα παραπάνω δεν προσπαθώ να καλύψω νομικά και ιστορικά ζητήματα που απαιτούν βαθιά ανάλυση και εκτενή συζήτηση. Παρουσιάζω όμως επιγραμματικά πώς έχει η πραγματικότητα σήμερα στις ΗΠΑ.

Για παραπέρα ανάγνωση προτείνω τα εξής:

Υστερόγραφο:

Θα συζητηθεί αναμφίβολα και το θέμα της ψυχικής υγείας ως προϋπόθεση για άδεια οπλοκατοχής και οπλοφορίας.

Η παράθεση του ψυχιατρικού ιστορικού στην αίτηση οπλοκατοχής/οπλοφορίας γίνεται εθελοντικά από τον ενδιαφερόμενο. Δεν υπάρχει τρόπος αυτοδίκαιης αναζήτησης (ή επαλήθευσης) του ιστορικού αυτού από την αρμόδια αρχή.

Ακόμη κι αν ο ενδιαφερόμενος έχει νοσηλευτεί σε ψυχιατρική πτέρυγα, το νοσοκομείο δεν μπορεί να ενημερώσει κάποιο αρχείο που συμβουλεύονται οι αρχές για την έκδοση άδειας οπλοκατοχής.Ούτε οι ψυχίατροι/ψυχολόγοι έχουν την αρμοδιότητα να ενημερώνουν προληπτικά την αρμόδια αρχή για ασθενή ή πελάτη τους — εξάλλου δεν υπάρχει και αρχείο η μητρώο για τέτοιες προληπτικές καταχωρήσεις. (Η μόνη δυνατότητα που έχουν οι ψυχίατροι/ψυχολόγοι είναι να καλούν την αστυνομία αν πιστεύουν πως ο ασθενής τους αποτελεί άμεσο κίνδυνο για τον εαυτό του ή άλλους).Η δημιουργία μητρώου ψυχιατρικού ιστορικού θα δαιμονοποιούσε — κατά τη γνώμη μου — τα άτομα με ψυχικά προβλήματα. Ενδεχόμένως θα λειτουργούσε αποτρεπτικά στο να αναζητούν βοήθεια από ειδικούς.Επιπλέον, με εξαίρεση τα βαριά εργαλεία της ψυχολογίας (πχ MMPI) είναι δύσκολο να προβλέψει κανείς την ψυχική πρόθεση κάποιου σε σχέση με όπλα — και τότε ακόμη τα εργαλεία αυτά δεν είναι 100% αξιόπιστα.
Share

Καλώς τον Μασόνο

Το καφενείο Ελευθερία, στη διασταύρωση των οδών Βενιζέλου και Κουντουρίωτη, στη Δράμα. (Η φωτογραφία είναι από τις ιστοσελίδες του 1ου Λυκείου Δράμας).

Από την ωραία (φεύ) δεκαετία του 1980, θυμάμαι ένα περιστατικό στη Δράμα των εφηβικών μου ετών. Με την παρακμή της Propaganda Due (P2, ή στοάς Π2) στην Ιταλία, τέλη της δεκαετίας του 1970, άρχισε το σούσουρο και στην Ελλάδα για ντόπιους μασόνους, στοές, και άλλες θεωρίες συνομωσίας.

Αρχές δεκαετίας του 1980 μπαίνει στον χωρό κι η Αυριανή — η οποία αποτελούσε κυριολεκτικά τότε την εφημερίδα της κυβέρνησης. Βρίσκει λοιπόν μια λίστα με ονόματα η εφημερίδα και τη δημοσιεύει αποκαλύπτοντας υποτίθεται τα στελέχη της Ελληνικής μασονίας σε όλες τις πόλεις.

Η Αυριανή βρήκε αρχιμασόνους και στη Δράμα. Ένας από αυτούς ήταν στενός οικογενειακός φίλος. Ο οποίος σύχναζε στο καφενείο Ελευθερία. Στο ίδιο καφενείο σύχναζε κι έτερος οικογενειακός φίλος, φίλος τε και με τον «αρχιμασόνο».

Μια μέρα μετά τις αποκαλύψεις της Αυριανής ο «αρχιμασόνος» οικογενειακός φίλος φτάνει στο καφενείο του, όπως κάθε βράδι. Εκεί τον υποδέχεται ο άλλος οικογενειακός φίλος με την προσφώνηση «καλώς τον μασόνο».

Εκτοξεύτηκε μια καρέκλα, ανταλλάχθησαν βαριά λόγια, και χάλασαν παλιές φιλίες.

Με τον καιρό, το περιστατικό ξεχάστηκε. Οι λίστες της Αυριανής ήταν αμφίβολης προέλευσης, αυθεντικότητας, και αξιοπιστίας. Διασύρθηκαν καλοί άνθρωποι (όχι επειδή η μασονία είναι αναγκαστικά κάτι επιλήψιμο, αλλά επειδή παρουσιάστηκε ως τέτοιο). Κανείς δεν ζήτησε ποτέ συγνώμη.

Τα γράφω αυτά με αφορμή τα πρόσφατα γεγονότα σχετικά με τα ονόματα που δημοσιεύτηκαν στο Hot Doc και τη σύλληψη του Κ. Βαξεβάνη. Για να σχολιάσω, αν μου επιτρέπετε, τρία πράγματα.

Πρώτο, την παρακμή ενός κράτους η τύχη του οποίου αφέθηκε στα χέρια του Γιώργου Παπακωνσταντίνου και του Βαγγέλη Βενιζέλου. Στάθηκαν ανίκανοι να διαχειριστούν ένα στοιχειώδες ζήτημα εθνικής αξιοπρέπειας και διαφάνειας. Προμηθεύοντας έτσι σε διάφορους καλοθελητές τα βασικά συστατικά της χειρότερης λασπολογίας: μισές αλήθειες ανακατεμένες με ψέματα. Διότι όταν κρύβεις μια λίστα, φυτρώνουν δέκα.

Δεύτερο, την σπασμωδική αντίδραση της δικαιοσύνης απέναντι στη δημοσίευση ονομάτων στο Hot Doc.

Και τρίτο, την ποταπή αδιαφορία της ΕΣΗΕΑ απέναντι στον διασυρμό του δημοσιογραφικού λειτουργήματος από τον Κ. Βαξεβάνη.

Share