Μπορεί να συμβεί στην Ελλάδα μια πολιτική επανάσταση;  Οι πιθανότητες είναι μικρές αλλά δεν θα χρειαστεί να συμβουλευτείτε το ΔΝΤ για να βρείτε την απάντηση.  Απλώς παρατηρήστε τους νέους Έλληνες.  Αν σε έξη μήνες τους δείτε να μεταναστεύουν, κοψοχρονιάστε την Ελλάδα.  Αν όμως τους δείτε να παραμένουν εκεί, αυτό σημαίνει πως πιστεύουν ότι υπάρχει κάτι για το οποίο αξίζει να μείνουν, και γι αυτό ίσως να θέλετε να αγοράσετε ένα δυο Ελληνικά ομόλογα. (T. Friedman, New York Times, 11.05.2010)

Λοιπόν το εξάμηνο του προφήτη δεν προλαβε να κλείσει. Και μαθαίνουμε από έρευνα πως:

Κύμα μετανάστευσης του νέου επιστημονικού προσωπικού που υπάρχει στη χώρα απειλεί να δημιουργήσει η παρατεταμένη ύφεση στην αγορά και οι ολοένα και λιγότερες ευκαιρίες για μόνιμη και ασφαλή εργασία που προσφέρουν οι ελληνικές επιχειρήσεις. (Κάπα Research, www.in.gr 29.08.10)

Που σημαίνει πως είτε ο Friedman δεν είχε ιδέα τι έλεγε (κάτι που είναι γενικώς γνωστό στο νοήμον αναγνωστικό κοινό αλλά όχι στους σαλατοφάγους συνδαιτημονές του) είτε πως τα πράγματα για την Ελλάδα θα δυσκολέψουν ακόμη περισσότερο.

Η θεώρηση της πρώτης εισόδου στις ΗΠΑ, πριν 20 χρόνια.

Το βράδι της 20ης Αυγούστου 1990 βγήκαμε για φαγητό στη Θεσσαλονίκη.  Ο Μπάμπης με την Εύα, η Τάνια κι εγώ.  Επιστρέφοντας στο σπίτι της Τάνιας, σταματήσαμε κάπου ψηλά (Βούλγαρη;) και είδα τα φώτα της πόλης για μια ακόμη φορά. Το πρωί σηκωθήκαμε νωρίς για να πάμε στο αεροδρόμιο.  Ο λαιμός ένας κόμπος.

Μια βαλίτσα.  Ολυμπιακή ως Frankfurt κι απο ‘κει με Delta ως το Cincinnati, όπου έφτασα νωρίς το απόγευμα στις 21 Αυγούστου 1990.

Αμερική, Αμερική
καλά μου λέγαν μερικοί
πως είσαι χώρα, χώρα μαγική

Είκοσι χρόνια, με τις χαρές και τις λύπες τους, το ανθρώπινο βάρος τους μετρημένο με σφραγίδες θεωρήσεων σε τρία διαβατήρια.  Admitted until… Admitted until…

Είκοσι χρόνια από το σπίτι της Δράμας και το διαμέρισμα των Ιωαννίνων, στο σπίτι στο Chicago και στο σπίτι στο Miami.  Είκοσι χρόνια λάθη, επιτυχίες, παθήματα, μαθήματα.

Με τον Μπάμπη (δεξιά) στις Μυκήνες το 1990, δυο μήνες πριν το πρώτο ταξίδι μου στις ΗΠΑ

Είκοσι χρόνια μακριά από τους ανθρώπους που μεγαλώσαμε μαζί.  Είκοσι χρόνια συνάμα δίπλα τους, κουμπάροι, φίλοι, αφήνουμε πάντοτε το τελευταίο τσίπουρο να το αποτελειώσουμε στο επόμενο ταξίδι.

Είκοσι χρόνια πληκτρολόγια, αεροδρόμια, δρομολόγια, απόμακροι επιτάφιοι, κέρινα χρόνια, ωραία χρόνια, είκοσι χρόνια, δύσκολα χρόνια, αληθινά χρόνια, γεμάτα χρόνια, βιαστικά και αργά μαζί είκοσι.

Νύχτα στα 40.000 πόδια, πάνω από τον Τροπικό του Καρκίνου, πάνω από τον Ισημερινό, πάνω απο τον Τροπικό του Αιγόκερω, ως το Ρίο, και μετά πίσω ως τον Βόρειο Αρκτικό Κύκλο, να γλυστράς ανάμεσα στους μεσημβρινούς κύκλους, να χάνεσαι στους μεσημβρινούς ύπνους, είκοσι χρόνια προσδεθείτε, το κάθισμά σας σε όρθια θέση, και το ατομικό σας τραπεζάκι κλειστό.  Αμέτρητα ατομικά τραπεζάκια.

Γιατί έφυγα;  Ήμουν φιλόδοξος, ένοιωθα πως δεν με χωρούσε ο τόπος, δεν έβλεπα μέλλον, είχα περιέργεια να δω την Αμερική, ήθελα να κάνω κάτι διαφορετικό, να δω τον κόσμο.  Όμως έφυγα και επειδή φοβόμουν την Ελλάδα.  Ενηλικιώθηκα στην Ελλάδα της δεκαετίας του ’80· την φοβήθηκα, τη σιχάθηκα.

Είκοσι χρόνια η νέα πατρίδα.  Πατρίδες τα χρόνια.  Είκοσι.

Αυτοί που θέλουν το άνοιγμα του φαρμακευτικού επαγγέλματος εξυπηρετούν συμφέροντα αλυσίδων, που σε όσα κράτη δημιουργήθηκαν υπήρξαν άμεσα τεράστια προβλήματα στη χορήγηση των φαρμάκων, αφού οι αλυσίδες είχαν την παραγωγή, το χονδρεμπόριο και το λιανεμπόριο στην κατοχή τους (Το Βήμα 08.08.10)

Δεν ξέρω σε ποιόν πλανήτη ζει ο Κ. Λουράντος.  Αλλά επειδή στον τόπο που ζω, το επάγγελμα του φαρμακοποιού είναι ανοιχτό και επειδή βρίσκεις φαρμακεία μέσα στα super markets, έχω διαπιστώσει τα εξής.

Αυτοματοποιημένη εκτέλεση συνταγών για ταχυδρομική αποστολή.

Τα φάρμακα μου ταχυδρομούνται σε τρίμηνιαίες ποσότητες.  Η διαχείριση των συνταγών μου γίνεται ηλεκτρονικά.  Ο γιατρός συνταγογραφεί ηλεκτρονικά και την άλλη μέρα ο ταχυδρόμος φέρνει τα φάρμακα.  Τα χρόνια φάρμακα που παίρνω  (ator­va­statin και hydro­chloro­thiazide λόγω καλοπέρασης) συν­ταγο­γρα­φούνται σε ετήσια βάση και δεν χρειάζεται να τρέχω στον γιατρό κάθε 3 μήνες για νέα συνταγή.

Τα φάρμακα που χρειάζομαι σε μια έκτακτη κατάσταση (πχ codeine λόγω τραυματισμού) επίσης συνταγογραφούνται ηλεκτρονικά και μέχρι να πάω σπίτι από το ιατρείο, η συνταγή είναι έτοιμη στο drive through του φαρμακείου της γειτονιάς.  Αντί να τρέχω, δηλαδή, από φαρμακείο σε φαρμακείο με τη συνταγή στο χέρι, η συνταγή μεταδίδεται ηλεκτρονικά και είναι διαθέσιμη σε όποιο φαρμακείο πατήσω το πονεμένο πόδι μου.

Τυπική συσκευασία φαρμάκου στις ΗΠΑ

Τα φάρμακα είναι συσκευασμένα σε φιαλίδια με ευανάγνωστες οδηγίες και πληροφορίες.

Η πληρωμή γίνεται αυτόματα μέσω της πιστωτικής κάρτας μου.  Πληρώνω τη συμμετοχή μου ($5 ως $10 για την τριμηνιαία ποσότητα φαρμάκων) και η ασφάλειά μου πληρώνει τα υπόλοιπα απευθείας στον προμηθευτή.

Τα χρήματα που δίνω για φαρμακευτικά προϊόντα και ιατρικές υπηρεσίες εκπίπτουν από το φορολογητέο εισόδημά μου.  Η ιατροφαρμακευτική ασφαλιστική κάλυψη που έχω κοστίζει $1000 το χρόνο σε μένα και άλλα $8000 στον εργοδότη μου.  Τα ιατροφαρμακευτικά μου έξοδα είναι γύρω στα $600 το χρονο και τα περισσοτέρα αφορούν συμμετοχική πληρωμή για οδοντίατρο, οφθαλμίατρο, σκελετούς γυαλιών και, τέλος, χρόνια φάρμακα.  Το συνολικό ποσό των $1600 είναι αφορολόγητο, συνεπώς το πραγματικό κόστος της ιατροφαρμακευτικής κάλυψης που έχω είναι $1100.

Το ιατροφαρμακευτικό σύστημα στις ΗΠΑ έχει πολλά προβλήματα και δεν προσπαθώ να ωραιοποιήσω την κατάσταση.  Έχουμε πολλούς ανασφάλιστους.  Ο ανασφάλιστος όμως στις ΗΠΑ κατά κανόνα έχει πρόσβαση σε καλύτερες υπηρεσίες υγείας απ ότι ο ασφαλισμένος στην Ελλάδα.  Η πλειοψηφία όμως των εργαζομένων στις ΗΠΑ απολαμβάνουμε ιατροφαρμακευτική κάλυψη.  Και το ανοιχτό επάγγελμα των φαρμακοποιών δεν μου έχει δημιουργήσει κανένα πρόβλημα.

Στο μεταξύ βγήκαν τα κολλητήρια* και κήρυξαν συμπαράσταση στον πατριδοκάπηλο* (εργατο)πατέρα τους. Με αίματα απειλεί το κολλητήρι* που ηγείται της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ. Αίματα βλέπει και το κολλητήρι* των σιδηροδρομικών.

Και ευτυχώς που μεσολάβησε η Unesco και απεσόβησε τον κίνδυνο του εμφυλίου: o Καραγκιόζης και τα κολλητήρια του, λέει η Unesco, είναι Tούρκοι υπήκοοι. Έτσι άραγε εξηγούνται οι πολεμικές ιαχές του προέδρου της ΑΔΕΔΥ Σ. Παπασπύρου, το μοβόρικο SMS του προέδρου της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ Ν. Φωτόπουλου, και το παπαγάλισμα του προέδρου της ΠΟΣ Ν. Κιουτσούκη;

–

* αξιολογικοί οι χαρακτηρισμοί.

Στη γωνιά κάθε παντοπωλείου ο δαίμων, πανταχού παρών και τις μπάμιες αναπληρών, στοχάζεται τις αδυναμίες και ευαισθησίες των καταναλωτών.  Βάζει κρασί στα νερά, αλλάζει τις μαρίδες με γαρίδες, και χαμογελά με το χαμόγελο της κοπέλας που τον παίρνει είδηση.

Διαδικτυακό πρωτοσέλιδο του Βήματος 27.07.2010

Η απάντηση στο διαδικτυακό πρωτοσέλιδο του Βήματος.

Ο Γιώργος στον Πόρο στην Πάρο, οι υπουργοί στην Κρήτη, κι η Τρόικα στην Αθήνα.  (Συμπληρώνω):  Οι συνταγματάρχες στα προξενεία, η Σέχτα αμολυμένη, οι φονιάδες των 3 υπαλλήλων ελεύθεροι.

Ελληνική δημοκρατία, ετών 37.

Blogs είναι η Καλύβα Ψηλά στο Βουνό, ο Ροΐδης, το rec(on), το digital-era, το GUR, και βεβαίως το παρόν ιστολόγιο, μεταξύ άλλων.  Το press-gr, το troktiko και άλλα παρόμοια εγχειρήματα έχουν περισσότερο τον χαρακτήρα ενός bulletin board με web2.0 εμφάνιση.

Όταν λοιπόν η Αγγελική Μπουμπουκα γράφει στην Ελευθεροτυπία για τον κόσμο των blogs και αναφέρεται σε τρωκτικά, παπατζήδες, φίμωτρα, τρελλά κουνέλια, καφενεία, κ. ά., του ελληνόφωνου διαδικτύου, απλώς μπερδεύει τα bulletin boards με τα blogs.  Το μπέρδεμα αυτό θολώνει τα ήδη ταραγμένα νερά μιας ψηφιακώς ημιμαθούς Ελλάδας.  Αυτό δεν είναι καλό.

Πριν απαντήσετε το αυθόρμητο ναι, δείτε την υπόθεση του Παναγιώτη Ηπειρώτη.  Οι πράξεις σας στη συνέχεια θα αποτελέσουν και την απάντηση σας.

Ο Παναγιώτης Ηπειρώτης είναι επίκουρος καθηγητής πληροφορικών συστημάτων στο πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης.  Έχει όλα τα τυπικά και ουσιαστικά προσόντα να ευεργετηθεί από τις διατάξεις του νόμου για τα στρατολογικά ζητήματα μονίμων κατοίκων εξωτερικού.

Έτσι πιστεύει ο ίδιος.  Έτσι έχει υποδείξει ο Συνήγορος του Πολίτη — τρεις φορές τουλάχιστον.

Από το 2006 ο Παναγιώτης Ηπειρώτης διεκδικεί το πιστοποιητικό που δικαιούται.  Εκατοντάδες Έλληνες πολίτες με ακριβώς τα ίδια ή και λιγότερα ουσιατικά και τυπικά δικαιολογητικά απέκτησαν το απαραίτητο δικαιολογητικό — συμπεριλαμβάνομαι σ’ αυτούς.

Ο Συνήγορος του Πολίτη περιγράφει τις αυθαιρεσίες του Προξενείου της Νέας Υόρκης ως «θρυαλλίδα ανασφάλειας δικαίου, έλλειμμα ασφάλειας δικαίου, διακινδύνευση μιας ρητής συνταγματικής επιταγής».

Είναι πασιφανές πως το Προξενείο της Νέας Υόρκης μεροληπτεί αυθαίρετα και καταχρηστικά εις βάρος του Παναγιώτη Ηπειρώτη, περιφρονώντας το Σύνταγμα, τον σχετικό νόμο, αλλά και τις παρεμβάσεις του Συνηγόρου του Πολίτη.

Υπό το καθεστώς αυτό δεν μπορεί να υφίσταται ισονομία.

Ο Παναγιώτης Ηπειρώτης αδικείται κατάφορα.  Είναι στο χέρι σας, κ. Παπανδρέου, τόσο ως Πρωθυπουργού όσο και ως Υπουργού των Εξωτερικών, αφενός να διορθώσετε την επί 4 χρόνια αδικία εις βάρος Έλληνα Πολίτη και αφετέρου να ελέγξετε πειθαρχικά τους αυθαιρετούντες υπαλλήλους στο Γενικό Προξενείο της Νέας Υόρκης.

Αν πιστεύετε στην ισονομία, ορίστε μια πρώτης τάξης ευκαιρία να δώσετε την πλέον εύηχη απάντηση.

Disclaimer: ο Π. Ηπειρώτης κι εγω συνυποβάλλαμε προταση χρηματοδότησης έργου από το National Science Foundation η οποία θα κριθεί εντός των επομένων 3 μηνών.

Το κοινό των Ηνωμένων Πολιτειών ειναι δυσαρεστημένο με το Κογκρέσο. Μια πρόσφατη δημοσκόπηση δείχνει ότι λιγότεροι από το ένα τρίτο των ψηφοφόρων σκοπεύουν να επανεκλέξουν τον βουλευτή της περιφέρειας τους στις εκλογές του Νοεμβρίου. «Δεν υποστηρίζω κάνεναν αυτή την στιγμή», δήλωσε πρόσφατα μια γυναίκα από το Ντεκέιτορ του Ιλλινόι σε δημοσιογράφο της Ουάσιγκτον Ποστ. Όταν ρωτήθηκε για την σκοπιμότητα της εκλογής νέων βουλευτών στο Κογκρέσο, σημείωσε: «Όταν ιδρύθηκε η χώρα, οι ιδρυτές ήταν όλοι αρχάριοι. Πόσο άσχημο μπορεί να είναι;»

Στην πραγματικότητα, οι ιδρυτές μας δεν ήταν καθόλου αρχάριοι: οι άνδρες που ηγήθηκαν της επανάστασης εναντίον του Βρετανικού στέματος και δημιούργησαν τους πολιτικούς θεσμούς μας, ήταν οι ίδιοι έμπειροι κυβερνήτες. Ο Τζορτζ Ουάσιγκτον, ο Τόμας Τζέφερσον, ο Σάμιουελ Άνταμς και ο Τζον Άνταμς ήταν όλοι μέλη των αντίστοιχων τους αποικιακών κοινοβουλίων αρκετά χρόνια πριν από την Διακύρηξη της Ανεξαρτησίας. Πιό συγκεκριμένα, οι Επαναστάτες βασίζονταν σε μια παράδοση αυτοδιακυβέρνησης ενός και πλέον αιώνα. Οι κάτοικοι της Βιρτζίνια εξέλεγαν τους τοπικούς δικαστές και αντιπροσώπους στην πολιτειακή Βουλή. Ο λαός της Μασαχουσέτης συγκεντρώνονταν στις πλατείες των πόλεων και των χωριών και εξέλεγαν τα μέλη της Γενικής Αυλής, του πολιτειακού Κοινοβουλίου.

Βέβαια, οι γυναίκες, οι σκλάβοι και οι άνδρες που δεν κατείχαν περιουσία δεν είχαν δικαίωμα ψήφου. Παρ’ όλα αυτά, στα μέσα του 18ου αιώνα τα δύο τρίτα των ενήλικων λευκών ανδρών μπορούσαν να ψηφίσουν. Αυτό ήταν το μεγαλύτερο ποσοστό λαϊκής συμμετοχής στον κόσμο. Σε αντίθεση, μόνο το ένα έκτο των ενήλικων ανδρών στην Αγγλία μπορούσαν να ψηφίσουν για την εκλογή μελών του Κοινοβουλίου.

Εάν θα ήθελε κανείς να εξηγήσει τους λόγους για τους οποίους η Γαλλική επανάσταση εκφυλίσθηκε και κατέληξε στην βία και την δικτατορία ενώ η Αμερικανική επανάσταση όχι, δεν υπάρχει καλύτερη απάντηση από του ότι οι Αμερικανοί ήταν έμπειροι στην αυτοδιακυβέρνηση, ενώ οι Γάλλοι δεν ήταν. Στην Γαλλία του 18ου αιώνα κανείς δεν ψήφιζε ενώ η Εθνοσυνέλευση δεν είχε συγκληθεί από το 1614. Η Αμερικανική Επανάσταση ξέσπασε εκείνη τη χρονική στιγμή γιατί η Βρετανική Κυβέρνηση προσπάθησε, από το 1760, να αναμιχθεί σε αυτή τη μακρά παράδοση λαϊκής διακυβέρνησης.

Βεβαίως, μέρος αυτής της παράδοσης διακυβέρνησης αποτελούσε πάντα η βαθειά καχυποψία για την πολιτική εξουσία και ειδικά για την εκτελεστική εξουσία. Συνεπακόλουθα, μετά την διακύρηξη της ανεξαρτησίας, όταν οι Αμερικανοί συνέταξαν τα επαναστατικά πολιτειακά συντάγματα τους, το 1776, οι περισσότερες πολιτείες περιόρισαν τον αριθμό των ετήσιων θητειών που θα μπορούσαν να υπηρετήσουν οι εκλεγμένοι κυβερνήτες τους.

«Μια μακρά παραμονή στα ανώτερα κλιμάκια της εκτελεστικής εξουσίας ή των δημόσιων αξιωμάτων είναι επικίνδυνη για την ελευθερία», διακύρηξε το Σύνταγμα του Μέρυλαντ. «Γι’ αυτό, εναλλαγή στα αξιώματα αυτά είναι μιά από τις καλύτερες εγγυήσεις συνεχούς ελευθερίας». Επιπλέον της επιβολής περιορισμών στις θητείες της πολυπρόσωπης εκτελεστικής εξουσίας, το ριζοσπαστικό σύνταγμα της Πενσυλβάνιας του 1776 οριοθετούσε ότι ύστερα από τέσσερις μονοετείς θητείες ακόμη και οι βουλευτές θα έπρεπε να αποχωρήσουν για να «επιστρέψουν και να αναμιχθούν με τον λαό και να αισθανθούν με την άνεση τους τα αποτελέσματα των νόμων που ψήφισαν».

Παράλληλα, τα Άρθρα της Συνομοσπονδίας επίσης προέβλεπαν ότι κανένας εκπρόσωπος πολιτείας στο Κογκρέσο δεν θα μπορούσε να υπηρετήσει για πάνω από τρία χρόνια κάθε περίοδο έξι ετών.

Στην δεκαετία μετά την Διακύρηξη της Ανεξαρτησίας, όμως, πολλοί Αμερικανοί πολιτικοί ξανασκέφτηκαν τις αποφάσεις που είχαν λάβει εν μέσω του λαϊκού ενθουσιασμού του 1776. Καθώς πολλά πολιτειακά κοινοβούλια άλλαζαν περίπου τη μισή σύνθεση τους κάθε χρόνο και ψήφιζαν μια πλειάδα κακογραμμένων και άδικων νόμων, φάνηκε ότι το ζητούμενο ήταν η σταθερότητα και η εμπειρία.

Έτσι, πολλοί ηγέτες μετά το 1780 πρότειναν σημαντικές αλλαγές στις συνταγματικές δομές των πολιτειών τους, συμπεριλαμβανόμενης της κατάργησης του περιορισμού των επιτρεπόμενων θητειών. Στην Πενσυλβάνια, οι αναμορφωτές αυτοί κατήργησαν την υποχρεωτική εναλλαγή στα αξιώματα με το σκεπτικό ότι «το δικαίωμα του λαού στο εκλέγειν περιορίζεται μέχρι σήμερα από την αδυναμία τους να εκλέξουν τους εκπροσώπους που επιθυμούν».

Το νέο ομοσπονδιακό Σύνταγμα, που ήταν αντίδραση στον υπερβολικό λαϊκισμό της δεκαετίας του 1780, επίσης κατήργησε οτιδήποτε θα μπορούσε να εκληφθεί ως περιορισμός στο δικαίωμα του εκλέγεσθαι, προς απογοήτευση του Τόμας Τζέφερσον και πολλών άλλων, που ένοιωθαν άβολα από τις εξαιρετικές εξουσίες του Προέδρου. Ο Τζέφερσον πίστευε ότι χωρίς περιορισμούς στον αριθμό επιτρεπόμενων θητειών, ο Πρόεδρος θα επανεκλέγετο συνεχώς και, έτσι, θα ήταν ισόβιος. Όταν εξελέγη Πρόεδρος, ο Τζέφερσον αποχώρησε ύστερα από δύο θητείες και έτσι τίμησε το προηγούμενο που είχε δημιουργήσει ο Ουάσιγκτον – ένα προηγούμενο που τελικά ενσωματώθηκε στο Σύνταγμα με την 22α Τροπολογία του 1951.

Αν και ο περιορισμός του δικαιώματος επανεκλογής έχει περιορισθεί στο αξίωμα του Πρόεδρου, ο φόβος της εδραιωμένης και αποστασιοποιημένης πολιτικής εξουσίας, όπως δείχνει η σημερινή δυσαρέσκεια με το Κογκρέσο, παραμένει πάντα μέρος του Αμερικανικού λαϊκού χαρακτήρα. Όμως, ακριβώς επειδή είμαστε τόσο θορυβώδης και δημοκρατικός λαός, όπως γνώριζαν πολύ καλά οι συγγραφείς του Συντάγματος του 1787, έχουμε μάθει ότι μια κυβέρνηση εναλασσόμενων ερασιτεχνών δεν μπορεί να διαθέτει τη σταθερότητα και τη συνέχεια που απαιτεί η τεράστα χώρα μας.

Μετάφραση: Περικλή Φ. Κωνσταντινίδη.

Προτίμησα να προ-παραγγείλω το μοντέλο που προσφέρει διπλή ασύρματη σύνδεση: τόσο μέσω δικτύων WiFi όσο και κυψελωτών δικτύων 3ης γενιάς (WiFi+3G).  Διάλεξα τη συσκευή των 64 GB και ανήμερα Πρωτομαγιά μου ήρθε.  Έτσι, για τις περασμένες 4 βδομάδες έβαλα το laptop στην άκρη και κινήθηκα εκτός γραφείου αποκλειστικά και μόνο με το iPad και το iPhone.

Μαζί με το iPad αγόρασα τη θήκη του από την Apple και το iPad dock.  Η θήκη, αν και καλαίσθητη, δεν διαθέτει χώρο για ένα σημειωματάριο ή για κάρτες.  Είναι σχεδιασμένη για να κρατάει το iPad και τίποτ’ άλλο. Με το ίδιο ποσό (περίπου $39) μπορεί κανείς να βρει πιο λειτουργικές θήκες, με τσεπούλες, χώρο για κάρτες και έναν στυλογράφο, κτλ.

To dock μπορεί να φιλοξενήσει το iPad μόνο όταν αυτό είναι γυμνό.  Αν το iPad είναι στη θήκη, δεν μπορεί να τοποθετηθεί στο dock του.  Πρώτα πρέπει να το βγάλω από τη θήκη του.  Το πρόβλημα είναι στο πώς μπαίνει και βγαίνει το iPad στη θήκη του: με δυσκολία!  Η θήκη κρατάει το iPad στη θέση του με έναν συνδυασμό ελαστικής πίεσης και τριβής.   Όσο εύκολα φορά κανείς βρεγμένος, υγρή καταδυτική στολή των 7 χιλιοστών άλλο τόσο εύκολα μπαίνει και βγαίνει το iPad στη θήκη του.  Μια θήκη πάντως είναι απαραίτητη κι επειδή δεν πρόκεται να την βγάζω κάθε μέρα, το iPad Dock πάει στο ράφι ή, καλύτερα, στο eBay.

Εξωτερική εμφάνιση, λειτουργικότητα και αισθητική.  Εξαιρετική ως άψογη.  Η συσκευή είναι λεπτή και με καλές αναλογίες — έρχεται περισσότερο προς το 3:4 form factor, κάπως επιμηκυμένο πάντως.  Τα εξωτερικά κουμπιά είναι παρόμοια σε λειτουργία και τοποθεσία με αυτά του iPhone.  Ο διακόπτης που ακυρώνει τη λειτουργία του επιταχυνσιομέτρου είναι κάπως απρόσιτος όταν το iPad βρίσκεται στη θήκη του.  Εκείνο που λείπει πάντως είναι ένα on/off κουμπί και στο επιμήκες τμήμα της συσκευής.  Ενώ, δηλαδή, στο iPhone το μοναδικό on/off κουμπί φτάνει και περισσεύει, στο iPad λόγο μεγαλύτερων διαστάσεων θα χωρούσε και δεύτερο.  Καλό θα ήταν δηλαδή να υπάρχει ένα on/off/home πλήκτρο στη μέση του κάτω τμήματος της συσκευής είτε την έχουμε σε προσανατολισμό προσωπογραφίας (portrait) είτε τοπίου (landscape).

Βάρος.  Άνετο σε σχέση με ένα laptop αλλά απροσδόκητα βαρύ για χειροκρατούμενη συσκευή.  Είχα αστειευτεί στο Facebook πριν λίγες βδομάδες, περιγράφοντας μια νέα ασθένεια την iPaditis ως φλεγμονή του καρπιαίου συμπλέγματος.  Η στήριξη του iPad με έναν καρπό μόνο είναι προβληματική.  Το βάρος, πιστεύω, θα μειωθεί στις επόμενες γενιές της συσκευής.

Η εφαρμογή Air Display μετατρέπει το iPad σε δεύτερη οθόνη για τον υπολογιστή.

Εφαρμογές.  Αρκετές καλές εφαρμογές αλλά και πολλές βαρετές (αυτός είναι άλλωστε ο κανόνας τόσο για το iPhone αλλά και για το Android).  Μια από τις καλύτερες εφαρμογές που έχω βρεί, είναι το Air Display ($9.99) που μετατρέπει το iPad σε δεύτερη οθόνη για τον υπολογιστή, χρησιμοποιώντας WiFi σύνδεση.  Καλή ιδέα.

Το πρόβλημα με τις εφαρμογές πάντως θα εκλείψει όταν αρχίσουν να παράγονται περισσότερα domain-specific προϊόντα.  Ήδη οι Wall Street Journal, New York Times, Reuters, και άλλοι ειδησεογραφικοί οργανισμοί προσφέρουν δωρεάν εφαρμογές για το iPad.  Άλλες είναι με δωρεάν περιεχόμενο κι άλλες με συνδρομή.  Οι περισσότερες λειτουργούν ικανοποιητικά.  Οδηγούν όμως, όλες, σε μια διαπίστωση για το interface της συσκευής: πρέπει να αλλάξει!

Για παράδειγμα: στην εφαρμογή mail θα ήθελα τη δυνατότητα να πηγαίνω από το inbox ενός λογαριασμού στο inbox ενός άλλου με 1-2 χειρονομίες και όχι με τις 4-6 που απαιτούνται σήμερα.  Άλλο παράδειγμα: θα επιθυμούσα ένα ευφυέστερο interface που να γνωρίζει πως μετά την εφαρμογή Α χρησιμοποιώ συνήθως τις εφαμοργές Β, Δ και Ε, και που θα μου προσφέρει τη δυνατότητα άμεσης μετάβασης σε αυτές δίχως να απαιτείται πρώτα η επιστροφή μου στην κεντρική οθόνη.

Τι λείπει από το iPad; Κάμερα φυσικά η οποία έρχεται, πιστεύω, με την επόμενη  ή μεθεπόμενη γενιά.  Απελπιστική είναι, για μένα, η απουσία Ελληνικου πληκτρολογίου.  Θα περίμενε κανείς, αφού το Ελληνικό πληκτρολόγιο είναι ήδη ενσωματωμένο στο λειτουργικό σύστημα, να υπάρχει η δυνατότητα χρήσης του.  Περάσαν πολλοί μήνες πριν δούμε Ελληνικά στο iPhone.  Εύχομαι να μην χρειαστεί να περιμένουμε τόσο πολύ για τα Ελληνικά του iPad.