ΜΥΑσματα

Η παρέμβαση ένστολων στην πολιτική τάξη μιας χώρας είναι, εξ ορισμού, ενέργεια πραξικοπηματική.   Ακόμη κι αν πρόκειται για μια γελοία επίδειξη συλλογικής ηλιθιότητας, όπως αυτή των ΜΥΑ κατά την παρέλαση της 25ης Μαρτίου, σε συμβολικό επίπεδο τουλάχιστον η κίνησή τους ήταν ανατρεπτική του πολιτεύματος.

Κι επειδή ο τόπος περνά δύσκολες μέρες, τέτοια περιστατικά εύκολα μπορούν να οδηγήσουν σε κλιμάκωση των ξενοφοβικών και φυλετικών ανακλαστικών μας.

Share

Το Έλατο, η Συναγωγή, κι οι φλόγες της υποκρισίας μας

Βιβλία κατεστραμένα από τον εμπρησμό της Συναγωγής. Η φωτογραφία είναι από το ιστολόγιο της Συναγωγής Χανίων.

Καίγεται ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο στο Σύνταγμα και συγκλονίζεται το πανελλήνιο.  Καίγεται η ιστορική συναγωγή στα Χανιά και κάνουμε σα να μην τρέχει τίποτα.   Έχει δηλαδή προ καιρού καεί και το φιλότιμο και η συνείδηση μας, στις φλόγες της υποκρισίας μας.  Φλόγες αφεγγείς που τρέφουν τον σκοταδισμό, την εσωστρέφεια, και την οπισθοδρόμηση — τα σαράκια δηλαδή που θα μας αποσυνθέσουν τελικά.

Η συναγωγή των Χανίων είναι κομμάτι της Ελληνικής Ιστορίας.  Αυτοί που κάψαν την συναγωγή κάψαν κομμάτι της Ελληνικής Ιστορίας.  Με τις ντόπιες αρχές να διατηρούν μια ουδετερότητα που σχεδόν αγγίζει τα όρια της προτροπής τέτοιων πράξεων.

Μπαρούχ — έβγαλε το σπίρτο και έριξε τη βενζίνη
Άτα — το άναψε
Αντονάι — το έριξε στο εύφλεκτο υλικό
Ελοχίμ — γαμώ την Παναγία σας (Εβραία ήταν άλλωστε)

Τι μέλλον περιμένει έναν λαό που βλέπει με απάθεια και αδιαφορία την καταστροφή της ιστορίας του;

Share

Κανένας θεσμός, μόνον ο λαός

Σκίτσο του Ανδρέα Πετρουλάκη από την Καθημερινή 02.01.2010.

Είχε πει κάποιος Έλληνας πρωθυπουργός του περασμένου αιώνα.  Σήμερα ένας άλλος Έλληνας πρωθυπουργός φαίνεται να (περι)παίζει με τους θεσμούς, ανοίγοντας τις πόρτες του Υπουργικού Συμβουλίου σε εξωθεσμικά στοιχεία.  Κι ο Ανδρέας Πετρουλάκης σημειώνει με το καυστικό πενάκι του το reality show που λέγεται Υπουργικό Συμβούλιο.

Share

Αυτό δεν είναι πραξικόπημα, σύντροφοι;

O αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος σε συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου (Ελευθεροτυπία 22.12.10)

Προς τους φίλους του ιστολογίου που είναι και φίλοι του ΠΑΣΟΚ: ποιά είναι η θέση σας όσον αφορά την παρουσία του αρχιεπισκόπου Ελλάδας στο υπουργικό συμβούλιο;

Αν ήταν πραξικόπημα η απόρριψη της υποψηφιότητας της Φ. Γεννηματά το 2007, όπως ισχυρίστηκε το ΠΑΣΟΚ.  Αν ήταν πραξικόπημα οι λαθροχειρίες της ΝΔ κατά την ψηφοφορία για την αναθεώρηση του Συντάγματος, όπως ισχυρίστηκε το ΠΑΣΟΚ.  Τότε η παρουσία ενός ιερωμένου στο ανώτατο θεσμικό όργανο της εκτελεστικής εξουσίας, τί ακριβώς συνιστά;  (Πέρα δηλαδή από εμπαιγμό της νοημοσύνης μας).

Αυτός είναι ο νέος σοσιαλισμός;  Αυτή είναι η συμμετοχική δημοκρατία;  Αυτό είναι το οpengov;

Είναι η δεύτερη φορά που ο πρωθυπουργός καλεί εξωθεσμικό στοιχείο στο υπουργικό συμβούλιο.  Όταν η εκτελεστική εξουσία λειτουργεί με εξωθεσμικά στοιχεία, τότε δεν έχουμε πραξικόπημα;

Αν ο πρωθυπουργός ήθελε photo opp με τον Αρχιεπίσκοπο δεν μπορούσε να τον καλέσει στο Μαξίμου;  Δεν μπορούσε να πάει στην Αρχιεπισκοπή;  Ούτε ο Καραμανλής της “Δεξιάς του Κυρίου”, δεν τόλμησε να μαγαρίσει τόσο τον θεσμό της εκτελεστικής εξουσίας στην Ελλάδα.

Το βήμα προς τα πίσω, το βήμα προς τη θεοκρατία που δεν τόλμησε να κάνει η Δεξιά, το έκανε το ΠΑΣΟΚ.  Ντροπή.

Share

Το Δικαίωμα

Κανένας δεν έχει το δικαίωμα να αναφέρεται μόνο στη μία εκδοχή βίας, σχολίασε ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης σύμφωνα με το Βήμα 10.12.09.

Αν όντως είπε κάτι τέτοιο ο κ. Χρυσοχοΐδης, τότε ο άνθρωπος ή έχει χάσει τα λογικά του ή έχει χάσει το νόημα του δημοκρατικού πολιτεύματος.  Συνεπώς δεν είναι κατάλληλος για κυβερνητική θέση.

Ο καθένας έχει δικαίωμα να αναφέρεται σε όποια εκδοχή βίας γουστάρει, Μιχάλη Χρυσοχοΐδη.  Αν εσύ δεν συμφωνείς με την συγκεκριμένη αναφορά του καθενός, τότε μπορείς να αντι-επιχειρηματολογήσεις σεβόμενος το δικαίωμα του άλλου να λέει ό,τι θέλει.  Δίχως να αμφισβητείς το δικαίωμα αυτό.

Σε κανένα δημοκρατικό πολίτευμα, Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, δε νομιμοποιείται υπουργός της κυβέρνησης (και μάλιστα επικεφαλής ενός τόσο ευαίσθητου χαρτοφυλακίου) να αμφισβητεί το δικαίωμα έκφρασης.  Ειδικά όσων βρίσκονται απέναντί του.

Αν πραγματικά πιστεύεις αυτό που είπες Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, τότε βρίσκεσαι σε λάθος κόμμα, σε λάθος θέση, και σε λάθος πολίτευμα.

Share

Όταν μια κοινότητα θρηνεί νεκρούς αστυνομικούς

Λουλούδια και συλληπητήριες κάρτες από τους κατοίκους του Lakewood έξω από το αστυνομικό τμήμα που έχασε 4 αστυνομικούς.  Η φωτογραφία είναι από τους NYT.

Λουλούδια και συλληπητήριες κάρτες από τους κατοίκους του Lakewood έξω από το αστυνομικό τμήμα που έχασε 4 αστυνομικούς. Η φωτογραφία είναι από τους NYT.

Αναρρωτιέμαι, τι οδηγεί εκατοντάδες ανώνυμους πολίτες να συμπαρασταθούν στο αστυνομικό τμήμα που έχασε 4 ανθρώπους του από τις σφαίρες ενός μισότρελλου.  Γιατί αυτοί οι πολίτες αισθάνονται τους 4 νεκρούς αστυνομικούς ως δικούς τους ανθρώπους;  Γιατί δεν τους βλέπουν ως μπάτσους, γουρούνια, δολοφόνους;  Γιατί σε μια μικρή κοινότητα, χιλιάδες χιλιόμετρα μακρυά από το λίκνο της δημοκρατίας, οι αστυνομικοί θεωρούνται δικοί μας άνθρωποι ενώ εκεί στο λίκνο, τους απαξιώνουμε ως επαγγελματίες και ως ανθρώπους;

Φταίει το σύστημα, θα πει κανείς.  Η αστυνομία έχει κακή προϊστορία στην Ελλάδα.  Οι αστυνομικοί είναι αγενείς και αμόρφωτοι.

Σύμφωνοι — οι δικαιολογίες τελειωμό δεν έχουν.

Υπάρχει όμως κάποιος θεσμός, κάτι τέλος πάντων στην Ελλάδα που να μην έχει κακή προϊστορία;

Είναι οι ταξιτζήδες, οι σερβιτόροι, οι δημόσιοι υπάλληλοι, ή οι πολιτικοί ευγενικότεροι και πιο καλλιεργημένοι από τους αστυνομικούς;   Ο ασυνείδητος ή αδιάφορος οδηγός που παρκάρει πάνω στην ράμπα των πεζοδρομίων και πάνω στα ίδια τα πεζοδρόμια είναι πιο ευγενικός;  Ο πίθηκος που καπνίζει μέσα στο αεροδρόμιο είναι πιο καλλιεργημένος;  Εικόνα μας είναι και μας μοιάζουν οι αστυνομικοί.

Ζω σε μια μικρή κοινότητα δίπλα στο Σικάγο με τη δική της αστυνομία.  Έπειτα από 6 χρόνια στην κοινότητα αυτή έχω γνωρίσει τους περισσότερους αστυνομικούς.  Όταν με βλέπουν έξω από το σπίτι, σταματούν να πουν μια καλή κουβέντα.  Χαιρετούν στο δρόμο.  Όταν λείπουμε σε ταξίδια παιρνούν και ρίχνουν μια ματιά στο σπίτι και μετά στέλνουν email: πέρασα από το σπίτι και όλα φαίνονται εντάξει.  Αν ξεχάσω την πόρτα του γκαράζ ανοιχτή το βράδι σταματούν, αφήνουν σημείωμα στο αυτοκίνητό μου, και την κλείνουν.  Κι όταν καμιά φορά τους χρειαστώ και πάρω το 911  (τον δικό μας αριθμό έκτακτης ανάγκης δηλαδή) έρχονται το πολύ σε 2 λεπτά.

Οι αστυνομικοί αυτοί είναι γείτονες, συμπολίτες, και αξιόπιστοι επαγγελματίες.  Οι ίδιοι δεν ανέχονται μισοτελειωμένες δουλειές ούτε διεφθαρμένους συναδέλφους.  Στις στολές τους έχουν διακριτικά με το επώνυμό τους και τον αριθμό τους.  Περιπολούν στις γειτονιές.  Θυμάμαι μια καλοκαιρινή νύχτα πριν αρκετούς μήνες που δεν μου κολλούσε ύπνος και στις 2 η ώρα βγήκα βόλτα με τη σκυλίτσα μας.  Ο αστυνομικός ήταν σταματημένος στην αλέα πίσω από το σπίτι μας για το νυχτερινό του πόστο και με χαιρέτησε.  Τα καλοκαίρια, όταν έχουμε πάρτι στη γειτονιά (παράδοση αποτελεί εδώ το block party) και κλείνουμε το δρόμο μπροστά από τα σπίτια μας για ν’ απλωθούμε με την άνεσή μας, έρχεται αστυνομικό όχημα και πυροσβεστική αντλία για να παίξουν τα πιτσιρίκια.  Ανάβουν τα φώτα οι οδηγοί, αφήνουν τα παιδιά να περιεργαστούν τον εξοπλισμό, και τα οχήματα έκτακτης ανάγκης γίνονται για λίγο παιδική χαρά.

Αυτοί οι αστυνομικοί δεν είναι μπάτσοι ούτε γουρούνια ούτε δολοφόνοι.  Είναι μέλη της κοινότητάς μας, είναι άτομα στα οποία έχουμε εμπιστευθεί μεγάλη ευθύνη.  Και γι αυτό δεν τους απαξιώνουμε ούτε ως ανθρώπους ούτε ως επαγγελματίες ακόμη κι όταν κάποιος συνάδελφός τους αποδειχτεί ανάξιος της εμπιστοσύνης μας.  Ακόμη κι εδώ, εικόνα μας είναι οι αστυνομικοί και μας μοιάζουν.

Share

Και δυο αυγά Τουρκίας

Όλα πωλούνται και όλα εξαγοράζονται.   Μερικές χιλιάδες ευρά η ακαδημαϊκη δεοντολογία, τούβλα και μυστρί ο πρύτανης, μια σφαίρα ο έφηβος, και δυο αυγά Τουρκίας για την ελευθερία λόγου.

Τα αυγά που εκτοξεύτηκαν από φασίστες προχτές στη Νομική, μπορεί να έσπασαν πάνω στον Πάσχο αλλά είχαν ως στόχο την ελευθερία λόγου.   Όταν ένας δημοσιογράφος δεν μπορεί να μιλήσει ελεύθερα στον χώρο όπου (υποθετικά) έχει καθιερωθεί το άσυλο και μάλιστα στον συγκεκριμένο χώρο όπου προάγεται η Νομική σκέψη, τότε είναι φανερό ακόμη και στους πιο δύσπιστους (ή αφελείς) πως άσυλο δεν υπάρχει, και πως η ελευθερία λόγου στα πανεπιστήμια είναι Οργουελιανής φύσης.

Ως κοινωνία συγκροτημένη σε δημοκρατικό πολίτευμα έχουμε δύο επιλογές: ή να παραδεχτούμε την ουσιαστική πλέον κατάπτωση του πολιτεύματος σε οχλοκρατία ή να αποφασίσουμε την εξάλειψη των φαινομένων φασισμού απ’ όπου κι αν προέρχονται.

Share

ΓΑΠΑ – IPRA

Γραφείο Αντιμετώπισης Περιστατικών Αυθαιρεσίας έχουμε και στο Σικάγο.  Λέγεται Independent Police Review Authority.  Στελεχώνεται με πολιτικό προσωπικό (δηλαδή με άτομα εκτός αστυνομικού σώματος) και ερευνά περιστατικά παρόμοια με αυτά για τα οποία συστήνεται το ΓΑΠΑ.

Εκτός από καταγγελίες η υπηρεσία αυτή δέχεται και αναφορές για καλή και εξαιρετική συμπεριφορά αστυνομικών — κάτι που θα έπρεπε ίσως να κοιτάξει κι ο κ. Χρυσοχοΐδης.

Επιπλέον η υπηρεσία αυτή δημοσιεύει σε μηνιαία βάση τις καταγγελίες που κρίνει ως βάσιμες και για τις οποίες διενεργεί παραπέρα πειθαρχικό έλεγχο.

Share

Άβουλα θύματα

Ο Πάσχος Μανδραβέλης γράφει για τον έρποντα φασισμό στο κέντρο της Αθήνας.  Είναι κάτι που θα πρέπει να μας προβληματίσει όλους.   Διαβάζοντας στην ειδησεογραφία σχετικά με το περιστατικό, μαθαίνουμε:

Μία ώρα αργότερα οι άγνωστοι, τους οποίους περίμεναν σύντροφοί τους έξω από τη Στοά, αποχώρησαν. (Το Βήμα 20.11.09)

Αυτό δεν το καταλαβαίνω.  Για μια ώρα οι κουραδόμαγκες προπηλάκιζαν και πουλούσαν εθνικό τσαμπουκά σε μια αίθουσα 60 ατόμων και δεν βρέθηκε ούτε ένας να καλέσει την αστυνομία;  Κι αν κλήθηκε η αστυνομία, πότε κλήθηκε, πότε έφτασε, και τι έκανε;

Στοιχειώδης λογική επιβάλλει πως κάθε φορά που παρουσιάζεται ένα αμφιλεγόμενο βιβλίο να λαμβάνονται κάποια μέτρα.  Να επικοινωνεί ο διοργανωτης της παρουσίασης με την αστυνομία και να συζητά το ενδεχόμενο να ληφθούν κάποια μέτρα.  Μια διακριτική ετοιμότητα σε περίπτωση που άτομα εγνωσμένου δημοκρατικού φρονήματος αποφασίσουν να φορέσουν τις καλές τους κουκούλες και να απαστράπτοντα κράνη τους για να λάβουν μέρος στην εκδήλωση.

Εκτός κι αν τα θύματα, οι προπηλακισμένοι συγγραφείς, οι ομιλητές των panels, και οι καλεσμένοι της εκδήλωσης δεν έχουν καν τη βούληση να κάνουν το πρώτο βήμα κατά του έρποντος φασισμού που κυλιέται από βιβλιοπαρουσίαση σε βιβλιοπαρουσίαση.

Share

veresiye. polytexneio. com

veresiye: Τουρκικό επίρρημα, (1) με πίστωση, βερεσέ (2) μισοτελειωμένη, πρόχειρη δουλειά

Έστω πως το μνημόσυνο με ξένα κόλυβα είναι και νόμιμο και ηθικό.  Δηλαδή η Ελληνική ευρεσιτεχνία ισονομίας και ισοπολιτείας ανέχεται να συντηρείται ένας ιδιωτικός διαδικτυακός τόπος με έξοδα των φορολογούμενων.

Έστω πως όταν η κ. Άννα Διαμαντοπούλου δηλώνει, για το ίδιο θέμα, προς επίρρωση της ηθικής νομιμότητας ότι «πάνω από όλα είναι η ελευθερία της σκέψης και της έκφρασης» αντιλαμβάνεται ότι η προεκλογική περίοδος έχει τελειώσει και πως ομιλεί ως υπουργός της Ελληνικής κυβέρνησης.

Τότε ποιές ακριβώς είναι οι προϋποθέσεις και οι όροι χρήσης των διακομιστών του ΕΜΠ από οποιαδήποτε συλλογικότητα η οποία ισχυρίζεται πως θεραπεύει την ενημέρωση, την ελευθερία σκέψης, και την ελευθερία έκφρασης;

Η φιλοξενία του athens.indymedia στους διακομιστές του ΕΜΠ δεν είναι ούτε ζήτημα ελευθερίας έκφρασης ούτε θέμα ελευθερίας σκέψης.  Κανείς δεν ζητά από τα μέλη της συλλογικότητας του athens.indymedia να μην εκφράζονται και να μην στοχάζονται ελεύθερα.  Το πρόβλημα είναι πως ασκούν το δικαίωμά τους δημοσία δαπάνη τη στιγμή που χιλιάδες συμπολίτες τους δεν απολαμβάνουν την ίδια γενναιοδωρία του ΕΜΠ.

Η περίπτωση του athens.indymedia φανερώνει πως στην Ελλάδα κάποιοι ιδιώτες έχουν το δικαίωμα της τζάμπα παρουσίας στο διαδίκτυο κάτω από αδιευκρίνιστους όρους.

Η υπουργός Παιδείας, Δια Βίου Εκπαίδευσης, και Θρησκευμάτων και  ο πρύτανης του ΕΜΠ, ανεχόμενοι τη λειτουργία του athens.indymedia σε δημόσιο διακομιστή υποδαυλίζουν τα βερεσέδια της επιλεκτικής ισοπολιτείας.  Με άλλα λόγια:  “όλα τα ζώα είναι ίσα μεταξύ τους αλλά κάποια ζώα είναι πιο ίσα από τ’ άλλα” (G. Orwell, Animal Farm).

Η γρίππη των (οργουελιανών) χοίρων στην Ελλάδα έχει εδώ και χρόνια θύματα την ισοπολιτεία και την ισονομία.  Ως πότε;

Share