Τα όρια του εθνικού χρέους πριν την κατάρρευση
Ο υπότιλος του άρθρου που υπογράφει ο Ambrose Evans-Pritchard στον Telegraph στις 22.11.09, είναι ωμός και ξεκάθαρος.
Η Ελλάδα είναι ανησυχητικά κοντά σε έναν φαύλο κύκλο συσσώρευσης χρέους. Είναι η πρώτη ανεπτυγμένη χώρα και στις δυο πλευρές του Ατλαντικού που σπρώχνει την ακάλυπτη γενναιοδωρία των παροχών στα όρια των ανοχών της αγοράς.
Και συνεχίζει:
Η συμμετοχή [της Ελλάδας] στην Ευρωζώνη εμποδίζει κάθε πιθανό τρόπο εξόδου από την κρίση εκτός από την επαιτεία εντός της ΕΕ. Αυτό συμβαίνει όταν μια επιπόλαια πολιτική ελίτ προσχωρεί σε μια νομισματική ένωση για λόγους επίδειξης μεγαλείου ή για να δρέψει πρόσκαιρα οφέλη δίχως να αντιλαμβάνεται τους όρους του Φαουστιανού συμβολαίου.
Ο επικριτικός τόνος του άρθρου συνεχίζει ως το τέλος:
Η ΕΕ μπορεί να εξομαλύνει [την κρίση] μεταφέροντας μεγάλα χρηματικά ποσά στην Ελλάδα. Θα επιτρέψουν όμως Βερολίνο και Παρίσι — και Λονδίνο που αντιμετωπίζει επίσης κρίση — να ξελασπώσει έτσι μια χώρα που αγνόησε τους κανόνες της λέσχης [ΕΕ] τόσο προκλητικά, κραδαίνοντας το Κυπριακό ως λύτρο για την ένταξη των χωρών της Ανατολικής Ευρώτης στην ΕΕ; Αυτό δεν έχει ξεχαστεί ούτε έχει συγχωρεθεί.
Διαβάστε το άρθρο. Λέει πολλά πράγματα έξω από τα δόντια. Κάτι που δεν τόλμησε να κάνει ο κ. Καραμανλής ούτε και έχει τολμήσει μέχρι σήμερα να πράξει ο κ. Παπανδρέου.



