Ο φασισμός έχει δυο πρόσωπα

Το ένα πρόσωπο είναι των Πολύδωρα-Χρυσοχοΐδη, των προκατόχων τους, των διαδόχων τους, και των πολιτικών τους προϊσταμένων.  Στο βαθμό που ανέχονται την προσβολή της αξιοπρέπειας των πολιτών.  Το άλλο πρόσωπο, πιο φριχτό για το μέλλον μας, είναι αυτό των νέων, καλλιεργημένων (τουλάχιστον μορφωμένων) ανθρώπων που δεν διστάζουν να επιδοκιμάζουν την προσωπική βία.

Έπειτα από 40 χρόνια πανηγυριών περι δημοκρατίας, συλλογικά παραμένουμε επιφυλακτικοί και καχύποπτοι απέναντι στους συμπολίτες μας και στους θεσμούς του πολιτεύματος.  Με άλλα λόγια, είμαστε για τα πανηγύρια.  Στην ουσία δεν έχει αλλάξει τίποτα από τη μεταπολίτευση ως σήμερα.

Ο αιμορραγικός προπηλακισμός του Κωστή Χατζηδάκη είναι καταδικαστέος ακριβώς στον ίδιο βαθμό που είναι καταδικαστέα η αστυνομική βία.  Η προσωπική βία ως πολιτική δράση είναι απαράδεκτη.

Απαράδεκτη είναι όμως και η επακόλουθη οχλοκρατική επιδοκιμασία της προσωπικής βίας.  Το «καλά να πάθει».  Το «πήγαινε γυρεύοντας».  Γέμισε χτες το twitter από χαιρέκακα σχόλια για τον προπηλακισμό ενός ανθρώπου.  Ο οποίος σε μια χώρα που δεν τρομοκρατείται από οχλοκρατίες θα εθεωρείτο αθώος μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου.  Χτες έπεσε πρώτα θύμα στο κολαστήριο του όχλου και στη συνέχεια στο λαϊκό δικαστήριο του καναπέ.

Μέχρι χτες ήλπιζα πως η πολιτειακή ανωριμότητα της Ελλάδας οφείλεται σε μετεμφυλιοπολεμικά και μεταπολιτευτικά σύνδρομα τα οποία σταδιακά υποχωρούσαν λόγω μιας αυξανόμενης εξωστρέφειας των νέων ανθρώπων.  Βλέποντας όμως χτές στο twitter και αλλού νέους ανθρώπους, επαγγελματίες, μορφωμένους να επιδοκιμάζουν την οχλοκρατία, άρχισα να χάνω την ελπίδα μου.  Η πολιτειακή ανωριμότητα του τόπου, η οποία αποτελεί την ρίζα πολλών κακών για τα οποία πληρώνουμε σήμερα (και για πολλά χρόνια), έχει βαθύτερα αίτια.  Δεν μπορούμε πλέον να χρησιμοποιούμε ως δικαιολογία ούτε τον Εμφύλιο ούτε την Μεταπολίτευση.

Share