Μια μαλακία ήταν και τέρμα

Post mortem σκέψεις
για μια κρίση που αντανακλά
την ελλειματική δημοκρατία,
την ομιχλώδη διαφάνεια,
και το λασπωμένο ήθος
στην τριτοκοσμικότερη χώρα
της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Τον Οκτώβριο του 2008 ο Θέμης Λαζαρίδης δημοσίευσε στο ιστολόγιό του μια ψευδανώνυμη επιστολή σχετικά με την επικείμενη εκλογή της κ. Σοφίας Ιορδανίδου σε θέση ΔΕΠ του τμήματος ΜΜΕ/Δημοσιογραφίας στο ΑΠΘ .  Η επιστολή έδινε την εντύπωση πως ο συντάκτης της γνώριζε καλά πολλά θέματα γύρω από την υποψήφια και το τμήμα της.  Η επιστολή είχε απαξιωτικό ύφος για την υποψήφια.    Ο συνδυασμός δεδομένων (πχ στοιχείων από το βιογραφικό της κ. Ιορδανίδου) και κουτσομπολιού στην επιστολή, δημιουργούσε μια εξαιρετικά προβληματική εικόνα για την υποψήφια και οδηγούσε τον αναγνώστη σε προβληματισμούς γύρω από τα προσόντα της και την ακεραιότητα της διαδικασίας εκλογής της.

Η ψευδανώνυμη επιστολή που δημοσίευσε στο ιστολόγιό του ο Θέμης, είχε εμφανιστεί ήδη σε άλλα Ελληνικά ιστολόγια και σταδιακά στο facebook.

Μήνες αργότερα η κ. Σοφία Ιορδανίδου πέτυχε την έκδοση απόφασης ασφαλιστικών μέτρων κατά του ανθυποψηφίου της για την θέση ΔΕΠ, τον οποίο λογικά θεώρησε ως ηθικό (αν όχι και φυσικό) αυτουργό των δημοσιευμάτων σε βάρος της.  Το δικαστήριο απαγόρευσε στον ανθυποψήφιο της κ. Ιορδανίδου την παραπέρα δημοσίευση δύο συγκεκριμένων εγγράφων.

Με αφορμή την απόφαση αυτή ο Βασίλης Σωτηρόπουλος, δικηγόρος της κ. Ιορδανίδου, ζήτησε από τον Θέμη να αποσύρει το επίμαχο κείμενο από το ιστολόγιό του.  Ο Θέμης αρνήθηκε και στη συνέχεια ο Βασίλης ζήτησε την παρέμβαση της wordpress.com που φιλοξενούσε το blog του Θέμη.   Με μια πρωτοφανή κίνηση, η wordpress.com ανέστειλε τη λειτουργία ενός από τα πιο σημαντικά Ελληνικά ιστολόγια.

Λογικά και ηθικά οι στάσεις τόσο του Βασίλη Σωτηρόπουλου όσο και του Θέμη Λαζαρίδη, δεν στέκουν.

Όσο αφορά τον Θέμη: η δημοσίευση της ψευδανώνυμης επιστολής ήταν ατυχής, από την πρώτη στιγμή.  Η εμπάθεια της επιστολής υπονόμευσε κάθε προϋπόθεση για καλόπιστη συζήτηση.  Η αναπαραγωγή κουτσομπολιών (πχ τι έλεγε η υποψήφια δεξιά κι αριστερά) δεν θα έπρεπε να αποτελεί αντικείμενο ενός ιστολογίου που επαγγέλεται την μεταρρύθμιση των Ελληνικών πανεπιστημίων — εκτός κι αν η μεταρρύθμιση γίνεται προς το χειρότερο.  Θα μπορούσε ο Θέμης, όπως έχει κάνει στο παρελθόν, να γράψει μια αντικειμενική περιγραφή της υπόθεσης και να ζητήσει από τα εμπλεκόμενα μέρη να καταθέσουν τις απόψεις τους.

Όσον αφορά τον Βασίλη: η δημόσια στάση του ήταν διπολική.  Από το «[ν]α τι παθαίνει όποιος μου βγάζει γλώσσα» ως το «[…] πλάκα έκανα με το τουίτ, μια μαλακία ήταν και τέρμα» και τα ειρωνικά σχόλια περί λέσχης «Μπίλντερμπεργκ» η απόσταση είναι μεγάλη.  Αν το ζητούμενο ήταν μεγαλύτερη δημοσιότητα για τον Βασίλη, το πέτυχε.  Αν το ζητούμενο ήταν η προστασία της αξιοπρέπειας της κ. Ιορδανίδου, φοβάμαι πως απέτυχε.  Η αναστολή λειτουργίας ενός ιστολογίου με βάση μια αποφαση ασφαλιστικών μέτρων που δεν το αφορά, είναι ανήθικη.  Και εγείρει το ερώτημα: τι ακριβώς επικοινώνησε ο Βασίλης προς την wordpress.com ώστε η εταιρεία να λάβει τόσο δραστικά μέτρα;

Όσον αφορά εμας (την κοινότητα των ιστολόγων και τους θαμώνες του GURF): καλά να πάθουμε.  Η σταδιακή χαλάρωση στο ήθος και στην εντιμότητα του δημοσίου διαλόγου· η αντικατάσταση του τεκμηρίου αθωότητας με την θυμοσοφία του καθαρού ουρανού που δεν φοβάται αστραπές· το νόμιμον ως ηθικό, ούτε μεταρρυθμίσεις στηρίζουν Θέμη, ούτε αξιοπρέπειες εντολέων διατηρούν Βασίλη.

Δεν είμαι αμέτοχος.  Παρόλο που είχα διαφωνήσει με τον Θέμη όταν έστησε δημοσκόπηση για τον Δημήτρη Νανόπουλο (δημόσιο σταύρωμα την είχα αποκαλέσει), δεν αντέδρασα έγκαιρα και έντονα στη δημοσίευση της ψευδανώνυμης επιστολής για την κ. Ιορδανίδου.  Η μόνη μου παρέμβαση ήταν στις 29 Οκτωβρίου 2008 όταν έγραψα, σχολιάζοντας στο ιστολόγιο του Θέμη:

Έταιρος αγγλοσάξωνας όμως είχε ρωτήσει αντίπαλό του: Never pick a fight with someone who buys ink by the barrel.

Οι επισημάνσεις του elawyer στο θέμα αυτό [είναι] ορθές. Αλλα προϋποθέτουν συνθήκες που δεν υπάρχουν στην Ελλάδα, δυστυχώς.

Ο συγγραφέας «Π. Πετράκης» αποδυνάμωσε την καταγγελία του επειδή ακριβώς δεν την στήριξε σε δεδομένα ούτε και τεκμηρίωσε τα επιχειρήματά του. Απένταντι σε τεκμηριωμένες καταγγελίες η κ. Ιορδανίδου θα είχε δύο επιλογές: ή να τις αποκρούσει δημοσίως και με ισχυρή τεκμηρίωση ή να τις αγνοήσει ελπίζοντας να ξεχαστεί το θέμα.

Ο «Π. Πετράκης» όμως προσφέρει άλλοθι στην κ. Ιορδανίδου να παραμερήσει ατεκμηρίωτες καταγγελίες. Δεν πιστεύω, τελικά, πως κίνητρο του «Π. Πετράκη» ήταν η διαφάνεια.

Στο παρελθόν είχα ανταλλάξει λίγα email με τον ΔεΜασάμεΡε. Μου είχε αφήσει εξαιρετική εντύπωση. Με δεδομένη την εντύπωση για τον ΔΜΡ, δυσκολεύομαι να πιστέψω πως πρόκειται για τον συγγραφέα της «καταγγελίας» «Πετράκη».

Θα μπορούσα να είχα γράψει κάτι λιγότερο αναιμικό.

Share