Καλώς τον Μασόνο

Το καφενείο Ελευθερία, στη διασταύρωση των οδών Βενιζέλου και Κουντουρίωτη, στη Δράμα. (Η φωτογραφία είναι από τις ιστοσελίδες του 1ου Λυκείου Δράμας).

Από την ωραία (φεύ) δεκαετία του 1980, θυμάμαι ένα περιστατικό στη Δράμα των εφηβικών μου ετών. Με την παρακμή της Propaganda Due (P2, ή στοάς Π2) στην Ιταλία, τέλη της δεκαετίας του 1970, άρχισε το σούσουρο και στην Ελλάδα για ντόπιους μασόνους, στοές, και άλλες θεωρίες συνομωσίας.

Αρχές δεκαετίας του 1980 μπαίνει στον χωρό κι η Αυριανή — η οποία αποτελούσε κυριολεκτικά τότε την εφημερίδα της κυβέρνησης. Βρίσκει λοιπόν μια λίστα με ονόματα η εφημερίδα και τη δημοσιεύει αποκαλύπτοντας υποτίθεται τα στελέχη της Ελληνικής μασονίας σε όλες τις πόλεις.

Η Αυριανή βρήκε αρχιμασόνους και στη Δράμα. Ένας από αυτούς ήταν στενός οικογενειακός φίλος. Ο οποίος σύχναζε στο καφενείο Ελευθερία. Στο ίδιο καφενείο σύχναζε κι έτερος οικογενειακός φίλος, φίλος τε και με τον «αρχιμασόνο».

Μια μέρα μετά τις αποκαλύψεις της Αυριανής ο «αρχιμασόνος» οικογενειακός φίλος φτάνει στο καφενείο του, όπως κάθε βράδι. Εκεί τον υποδέχεται ο άλλος οικογενειακός φίλος με την προσφώνηση «καλώς τον μασόνο».

Εκτοξεύτηκε μια καρέκλα, ανταλλάχθησαν βαριά λόγια, και χάλασαν παλιές φιλίες.

Με τον καιρό, το περιστατικό ξεχάστηκε. Οι λίστες της Αυριανής ήταν αμφίβολης προέλευσης, αυθεντικότητας, και αξιοπιστίας. Διασύρθηκαν καλοί άνθρωποι (όχι επειδή η μασονία είναι αναγκαστικά κάτι επιλήψιμο, αλλά επειδή παρουσιάστηκε ως τέτοιο). Κανείς δεν ζήτησε ποτέ συγνώμη.

Τα γράφω αυτά με αφορμή τα πρόσφατα γεγονότα σχετικά με τα ονόματα που δημοσιεύτηκαν στο Hot Doc και τη σύλληψη του Κ. Βαξεβάνη. Για να σχολιάσω, αν μου επιτρέπετε, τρία πράγματα.

Πρώτο, την παρακμή ενός κράτους η τύχη του οποίου αφέθηκε στα χέρια του Γιώργου Παπακωνσταντίνου και του Βαγγέλη Βενιζέλου. Στάθηκαν ανίκανοι να διαχειριστούν ένα στοιχειώδες ζήτημα εθνικής αξιοπρέπειας και διαφάνειας. Προμηθεύοντας έτσι σε διάφορους καλοθελητές τα βασικά συστατικά της χειρότερης λασπολογίας: μισές αλήθειες ανακατεμένες με ψέματα. Διότι όταν κρύβεις μια λίστα, φυτρώνουν δέκα.

Δεύτερο, την σπασμωδική αντίδραση της δικαιοσύνης απέναντι στη δημοσίευση ονομάτων στο Hot Doc.

Και τρίτο, την ποταπή αδιαφορία της ΕΣΗΕΑ απέναντι στον διασυρμό του δημοσιογραφικού λειτουργήματος από τον Κ. Βαξεβάνη.

Share

Ελβιέλα, Πούδρα, και Φασίστας

Ή, όταν η προετοιμασία για τη συνέντευξη του Νίκου Μιχαλολιάκου περιορίζεται στα ωραία κορδόνια της Ελβιέλας και στο πουδράρισμα της φρεσκοξυρισμένης κεφαλής.

Συζήτηση και μάλιστα συνέντευξη με ακραίους και πορωμένους μισανθρώπους δύσκολα γίνεται. Θέλει συστηματική προετοιμασία και ψυχραιμία. Ο Κώστας Μπογδάνος κράτησε την ψυχραιμία του. Αλλά δεν φάνηκε καθόλου προετοιμασμένος.

Η διαλεκτική της Χρυσής Αυγής χαρακτηρίζεται από συγκεκριμένα patterns και τακτικές. Τα στελέχη της έχουν δώσει δείγμα γραφής και λόγου. Ο Κ. Μπογδάνος θα έπρεπε να το είχε μελετήσει προσεκτικότερα.

Για παράδειγμα: πάγια τακτική των στελεχών της Χ.Α. είναι να αναζητούν αφορμή με την παραμικρή ανακρίβεια σε μια ερώτηση, για να αποδείξουν τη δήθεν εμπάθεια του ερωτώντος προς τον ερωτώμενο.

Ο προετοιμασμένος δημοσιογράφος λοιπόν ετοιμάζει ερωτήσεις τις οποίες έχει προηγουμένως διπλοτριπλοψυρίσει για την ακρίβεια και τις λεπτομέρειές τους. Ώστε να μην δώσει αφορμή στον πορωμένο μισάνθρωπο να ανατρέψει τη συζήτηση.

Μια άλλη πάγια τακτική των στελεχών της Χρυσής Αυγής είναι να εκμεταλλεύονται την έκδηλη αδυναμία δημοσιογράφων να κάνουν ερωτήσεις βάθους. Έτσι πιάνονται από μια γενικόλογη ερώτηση που τους γίνεται, την ερμηνεύουν κατά το δοκούν, και στρέφουν τη συζήτηση εκεί που θέλουν.

Όταν, για παράδειγμα, ο Κ. Μπογδάνος ρώτησε τον Ν. Μιχολαλιάκο, τι πρόβλημα έχει με τους ομοφυλόφιλους, ουσιαστικά του έδωσε άδεια να διευθύνει τη συζήτηση. Ο προετοιμασμένος δημοσιογράφος θεμελιώνει την ερώτηση και την κατευθύνει εκεί που θέλει. Ο προετοιμασμένος δημοσιογραφος πλαισιώνει την ερώτηση με τρόπο που δεν είναι ανταγωνιστικός — διότι όταν έχεις απέναντί σου τον πορωμένο μισάνθρωπο, επιδίωξή σου είναι η ανάδειξη των αντιανθρωπιστικών του αξιών (αν μπορεί να τις πει κανείς αξίες).

Τέλος είναι γνωστό πως τα στελέχη της Χ.Α. αμφισβητούν την αυθεντικότητα φωτογραφικών και άλλων τεκμηρίων που τους παρουσιάζουν ως τιμητές του Χίτλερ και των ναζί.  Όταν, λοιπόν, ο προετοιμασμένος δημοσιογράφος παραθέτει τέτοια τεκμήρια τότε οφείλει να κάνει δυο πράγματα. Πρώτα, να εξακριβώσει την αυθεντικότητά τους. Όχι φτάνοντας ως το αρνητικό (που ζητούσε ο πορωμένος μισάνθρωπος) διότι κι αυτό μπορεί να παραποιηθεί. Αλλά κάνοντας μια στοιχειώδη τεχνική ανάλυση που να πείθει τον καλόπιστο τηλεθεατή (διότι τον πορωμένο μισάνθρωπο δεν μπορείς να τον πείσεις με επιστημονικά και τεχνικά επιχειρήματα). Στη συνέχεια να ζητήσει από τον πορωμένο μισάνθρωπο να εξηγήσει πώς είναι δυνατόν να αλλοιωθεί η φωτογραφία μέσω «φωτοτυπίας» αναδεικνύοντας έτσι την ημιμάθεια του πορωμένου μισάνθρωπου.

Αλλά ο προετοιμασμένος δημοσιογράφος θα μπορούσε να αφήσει στην άκρη το οπτικοακουστικό υλικό. Ώστε να μην δώσει αφορμή στην πορωμένο μισάνθρωπο να επιτεθεί κατά των ειλικρινών προθέσεων της εκπομπής. Υπάρχουν κι άλλοι τρόποι προκειμένου να αναδειχτεί η θέση του πορωμένου μισανθρώπου απέναντι στον Χίτλερ και στον ναζισμό. Ο προετοιμασμένος δημοσιογράφος θα έπρεπε να τους είχε ερευνήσει και να τους είχε αξιοποιήσει.

Από Ελβιέλα όμως, σκίσαμε!

Share

Βύρωνος παραλήρημα

Quote

Ως Έλληνας ο Βύρων Πολύδωρας «δεν λησμονεί τον ορισμό του έθνους που μας παρέδωσε ο Ηρόδοτος: το όμαιμον, το ομόγλωσσον, το ομόθρησκον και το “ομότροπον”.»

Αυτός ο άνθρωπος έχει κράτος και εξουσία στην Ελλάδα. Πώς να μην βγει ρατσίστρια η αθλήτρια όταν ο πρόεδρος Βουλής (έστω και 48ώρης) λέει τέτοιες βλακείες;

Share

Ανοησία και ρατσισμός

Το Ολυμπιακό Ιδεώδες αποκλείει τον ρατσισμό. Τι είναι όμως ρατσισμός;

Ο ΟΗΕ περιγράφει την ρατσιστική διάκριση ως:

any distinction, exclusion, restriction or preference based on race, colour, descent, or national or ethnic origin which has the purpose or effect of nullifying or impairing the recognition, enjoyment or exercise, on an equal footing, of human rights and fundamental freedoms in the political, economic, social, cultural or any other field of public life.
(Πηγή: UN International Convention on the Elimination of All of Racial Discrimination, 1966)

Μεταφράζω:

κάθε διάκριση, εξαίρεση, περιορισμό ή προτίμηση με βάση τη φυλή, το χρώμα, την καταγωγή, ιθαγένεια ή εθνότητα, που έχει σκοπό ή αποτέλεσμα να ακυρώσει ή να παρεμποδίσει την αναγνώριση, επί ίσοις όροις, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και θεμελιωδών ελευθεριών στο πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό, πολιτιστικό ή άλλο πεδίο της δημόσιας ζωής.

Με βάση αυτά, πώς θεωρείται ρατσιστικό το τιτίβισμα της Βούλας Παπαχρήστου;

Κάνει κάποια διάκριση, εξαίρεση, περιορισμό ή προτίμηση με βάση τη φυλή; Ο όρος Αφρικανός προσδιορίζει άτομο από την Αφρικανική ήπειρο. Όχι από κάποια συγκεκριμένη φυλή.

Κάνει κάποια διάκριση, εξαίρεση, περιορισμό ή προτίμηση με βάση το χρώμα; Μάλλον όχι αφού υπάρχουν λευκοί Αφρικανοί καθώς και μαύροι Αφρικανοί.

Κάνει κάποια διάκριση, εξαίρεση, περιορισμό ή προτίμηση με βάση την καταγωγή; Μάλλον όχι, επειδή οι Αφρικανοί έχουν πολλαπλές καταγωγές (αρκετοί μάλιστα Ελληνική).

Κάνει κάποια διάκριση, εξαίρεση, περιορισμό ή προτίμηση με βάση την ιθαγένεια ή εθνότητα; Μάλλον όχι επειδή οι Αφρικανοί έχουν πολλαπλές εθνότητες και ιθαγένειες.

Αν το βλακώδες τιτίβισμα της Βούλας Παπαχρήστου έλεγε, για παράδειγμα:

Με τόσους Μασάι στην Ελλάδα, τουλάχιστον τα κουνούπια του Δυτικού Νείλου θα τρώνε σπιτικό φαγητό, ή
Με τόσους Μαύρους στην Ελλάδα, […], ή
Με τόσους Κενυατικής καταγωγής εργάτες στην Ελλάδα, […], ή
Με τόσους Νιγηριανούς στην Ελλάδα, […],

τότε το ηλίθιο τιτίβισμα θα πληρούσε μια απο τις δυο προϋποθέσεις για να χαρακτηριστεί ρατσιστικό — με βάση τον ορισμό του ΟΗΕ.

Η δεύτερη προϋπόθεση έχει να κάνει με την παρεμπόδιση ή ακύρωση της αναγνώρισης, επί ίσοις όροις, ανθρωπίνων δικαιωμάτων και θεμελιωδών ελευθεριών στο πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό, πολιτιστικό ή άλλο πεδίο της δημόσιας ζωής.

Ας υποθέσουμε πως η Β. Παπαχρήστου είναι ρατσίστρια. Λόγω ημιμάθειας δεν μπορεί να εκφράσει τον ρατσισμό της. Θέλει να τα βάλει με τους Μαύρους. Δεν γνωρίζει όμως ότι δεν είναι μαύροι όλοι οι κάτοικοι της Αφρικανικής ηπείρου. Στο απαίδευτο μυαλό της εξισώνει Αφρικανούς και Μαύρους. Πώς ακυρώνεται ή παρεμποδίζεται η αναγνώριση των δικαιωμάτων και ελευθεριών που περιγράφει η διακήρυξη του ΟΗΕ;

Πιστεύω πως με βάση τον ορισμό του ΟΗΕ, το χαζό τιτίβισμα της Παπαχρήστου δεν είναι ρατσιστικό. Η κοπέλα μπορεί να είναι αναίσθητη και ακαλλιέργητη, αλλά αυτό δεν την κάνει ρατσίστρια. (Με βάση τον συγκεκριμένο ορισμό. Με βάση την δική μου καλλιέργεια και αισθητική το tweet της ήταν ρατσιστικό).

Φτάσαμε λοιπόν στον αποκλεισμό λόγω ad hoc διάγνωσης ρατσισμού.

Τηρήθηκε κάποια διαδιακασία, κάποιο due process; Δόθηκε στην αθλήτρια η δυνατότητα να παράσχει εξηγήσεις; Της γνωστοποιήθηκε βάση ποιών κανονισμών ή νόμων τιμωρείται με αποκλεισμό από τους Ολυμπιακούς Αγώνες; Στο βαθμό που η Ελληνική Αποστολή χρηματοδοτείται και από τους φορολογούμενους, υπήρξε η απαραίτητη διαφάνεια στην διαδικασία και στους κανονισμούς που οδήγησαν στον αποκλεισμό; Πώς τεκμηριώθηκε το ρατσιστικό περιεχόμενο του τιτιβίσματος; Βάση ποιού θεσμικού, νομικού, ή αλλιώς καθορισμένου ορισμού; Αν ο ορισμός του ΟΗΕ παραπάνω δεν ειναι επαρκές μέτρο, χρησιμοποιεί η Ελλάδα ή η ΕΟΕ μια πιο διασταλτική ερμηνεία; Ποιά, τίνος, πού;

Τέλος υπάρχει το ζητηματάκι της ελεύθερης έκφρασης. Του δικαιώματος που προστατεύει τον μισαλλόδοξο λόγο του πανάθλιου μητροπολίτη Πειραιώς, την εμετική αερολογία του Βύρωνος Πολύδωρα, την φασιστική διαλεκτική της Χρυσής Αυγής, και την ανελεύθερη φλυαρία της Αλέκας Παπαρήγα. Το δικαίωμα στην ελεύθερη έκφραση προστατεύει ακόμη και τον ρατσιστικό λόγο.

Είναι αλήθεια πως το δικαίωμα αυτό δεν έχει αφαιρεθεί από την Βούλα Παπαχρήστου. Δημιουργείται όμως ζήτημα σεβασμού προς το δικαίωμα αυτό όταν η ενάσκησή του τιμωρείται με συνοπτικές και αδιαφανείς διαδικασίες.

Η μισαλλοδοξία, ο φασισμός, και ο ρατσισμός όμως δεν αντιμετωπίζονται με ποινές και αποκλεισμούς. Ο νους ανοίγει με παιδεία και καλλιέργεια.

Ας πήγαινε η Β. Παπαχρήστου στο Λονδίνο. Για να αγωνιστεί, αλλά και για να περάσει λίγες ώρες ως εθελόντρια σε κάποιο κέντρο κοινωνικής υποστήριξης προσφύγων από την Αφρική.

Ο σπασμωδικός αρχοντοχωριατισμός του αποκλεισμού τελικά δείχνει πως η ανωριμότητα της ΕΟΕ δεν διαφέρει και τόσο απο αυτή της άμυαλης αθλήτριας.

Share

Των καιρών τα γυρίσματα ή there is always hope

Γράφει στις 24 Μαΐου 2011 ο e-lawyer:

Έχει γίνει δηλαδή δικαστική συνείδηση πλέον ότι στο διαδίκτυο δεν εφαρμόζεται ο νόμος περί τύπου. Μια ευχάριστη έκπληξη για όσους ασχολούνται με υποθέσεις Διαδικτύου.

Ευχάριστη έκπληξη αποτελεί επίσης το γεγονός πως ο δικηγόρος που το 2009 πήγε στα δικαστήρια τον συνιστολόγο Θέμη Λαζαρίδη με βάση το νόμο περι τύπου δηλώνει σήμερα εντυπωσιασμένος επειδή οι δικαστές εμπέδωσαν αυτό που ο ίδιος «αγνοούσε» πριν 18 μήνες.

Share

Πράσσειν (τις) κότες

Είμαστε άξιοι της μοίρας και της εξουσίας μας. Σκάστε και γαμάτε τις κότες. (Α. Λαμπρία)

Αυτά τα παιδιά μανάδες δεν έχουν; Γιαγιάδες; Αδερφές; Γυναίκες που να κέρδισαν τον σεβασμό τους δεν έχουν στη ζωή τους; Πώς φτάσαν νέοι άνθρωποι να ευτελίζουν τη γυναίκα, τον έρωτα έτσι. Αφήνω στην άκρη τον πολιτικό αμοραλισμό της εικόνας. Αυτός τρέφει τα φαινόμενα Φωτόπουλου, Παπασπύρου, Κόκκινου. Κι αυτοί με τη σειρά τους τρέφουν τον Κώστα Καραμανλή ή τον Γιώργο Παπανδρέου.

Στέκομαι όμως σε κάτι πιο σοβαρό, πιο σημαντικό: αυτά τα παιδιά αύριο θα γίνουν σύζυγοι και γονείς. Με την ψυχή τους βουτηγμένη στο σκατό της κομματικής παρακμής, με χαμένη την αισθητική, με καταστραμένη την δημιουργικότητα της νιότης τους, πώς θα συμπονέσουν, πώς θα αγαπήσουν, πώς θα γαλουχήσουν;

Γι αυτή την καταστροφή που προκαλούν τα κόμματα στο μέλλον της Ελλάδας δεν μιλά κανείς επώνυμος;

Δεν τόλμησε ο Γιώργος Παπανδρέου να διώξει από το ΠΑΣΟΚ το Νίκο Φωτόπουλο έπειτα από τα videos που κυκλοφόρησαν ευρέως δείχνοντας την αισθητική και τη διαλεκτική του. Τον έστειλε για καφέ και κουλουράκια στο Προεδρικό όμως.

Δεν τόλμησε ούτε ο Κώστας Καραμανλής να καταδικάσει την χορωδία «Βουλγαράκη-γάμησε-τον-πούστη-τον-Γιωργάκη». Ούτε ο Αντώνης Σαμαράς έχει τολμήσει ακόμη να καταδικάσει τα άτομα που εμφανίζονται στο video με τις πράσινες κότες, τα μπλε λουκάνικα και την πλαστική κουκλα. Αναρρωτιέμαι τι θα έλεγε η Πηνελόπη Δέλτα αν έβλεπε σήμερα την εικόνα αυτή που ανέχεται ο εγγονός της.

Δεν αισθάνονται την ανάγκη, οι λαλίστατοι πατέρες της εκκλησίας να πουν κάτι για το ρημαδιό που υφίσταται οι ψυχές αυτών των παιδιών; Γράφει επιστολές ο άγιος Πειραιώς στην Ελισάβετ της Αγγλίας και δεν βλέπει το κακό που γίνεται στον τόπο του; Σκούζει ο Άνθιμος της Θεσσαλονίκης για το χειροφίλημα του Μπουτάρη και δεν προλαβαίνει να δει τι ζημιά γίνεται στο μέλλον του τόπου;

Η διανόηση πού είναι; Ξέρει να φλυαρεί για τους Εβραίους ο Μίκης Θεοδωράκης, αλλά για την αξιοπρέπεια της νέας γενιάς δεν μπορεί να πει κάτι; Έχει λύση για τους λαθρομετανάστες ο Σαββόπουλος, ε ας βρει λίγο χρόνο να πει κάτι και για τη σαπίλα της ατέλειωτης παράγκας.

Οι μεγαλόσχημοι δημοσιογράφοι; Ομερτά απέναντι στον βόθρο των φοιτητικών παρατάξεων; Γιατί;

Οι «Νέστορες» των κομμάτων; Οι πρυτάνεις — για όλα έχουν λόγο αλλά για την ασχήμια που γεννιέται μέσα στα αμφιθέατρά τους σιωπούν. Γιατί;

Share

Οργάνωση και λειτουργία της Αστυνομίας

Τα πρόσφατα και δραματικά περιστατικά στην Αθήνα φέρνουν για μια ακόμη φορά στο προσκήνιο την ανεπάρκεια της ΕΛ.ΑΣ. Η ανεπάρκεια αυτή έχει καταγραφεί από την πολιτική ηγεσία του τόπου είτε με όρους αρχαιολατρικού βερμπαλισμού (οι κατά Πολύδωρα «πραίτωρες») είτε με λαϊκίστικη ορολογία (το κατά Παπουτσή «έλλειμα δημοκρατίας»). Η πολιτική ηγεσία των σωμάτων ασφαλείας στην Ελλάδα στερείται στοιχειώδη τεχνοκρατική αντίληψη για τα θέματα της αρμοδιότητάς της.

Όσο ανεχόμαστε την ανικανότητα αυτή θα υποφέρουμε απο μια αστυνομία που δεν θα κάνει καλά τη δουλειά της. Με αποτέλεσμα την καταχρηστική, εκδικητική, αλόγιστη και κάποιες φορές δολοφονική αστυνομική βία αλλά και το αίσθημα ανασφάλειας που διακατέχει τους κατοίκους της χώρας.

  1. Είναι σημαντικό να διαπιστώσουμε πως βελτιώσεις στην αστυνόμευση δεν μπορούν να επέλθουν από τη μια μέρα στην άλλη. Συζητούμε λοιπόν για εγχείρημα δεκαετίας που απαιτεί βεβαίως την συναίνεση των μεγάλων πολιτικών κομμάτων.
  2. Είναι επίσης σημαντικό να καταλάβουμε από την αρχή πως συζητούμε για βελτιώσεις που θα γίνουν σταδιακά και πως δεν σχεδιάζουμε ένα τέλειο (και συνεπώς ανέφικτο) σύστημα. Παραφωνίες, παραβατική συμπεριφορά αστυνομικών, κτλ, θα υπάρχουν πάντοτε. Το ζητούμενο είναι ο περιορισμός των φαινομένων και η άμεση αντιμετώπισή τους.

Οι αλλαγές που χρειάζονται είναι επιχειρησιακές και νοοτροπίας. Ως κοινωνία είμαστε καχύποπτοι απέναντι στην αστυνομία και η στάση μας είναι απαξιωτική. Τα αίτια της καχυποψίας και της απαξίωσης πρέπει σταδιακά να απαληφθούν. Η σχέση αστυνομικού και πολίτη πρέπει να εξορθολογιστεί ώστε να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη και ο σεβασμός.

  1. Χρειαζόμαστε μια ανεξάρτητη αρχή που να ερευνά καθε φαινόμενο αστυνομικής βίας και να καταλήγει σε αξιόπιστα πορίσματα. Μπορούμε να διδαχθούμε πολλά από τη λειτουργία παρομοίων αρχών (πχ Σικάγο, Λονδίνο). Η αξιοπιστία μιας τέτοιας αρχής εξαρτάται από την εφαρμογή των πορισμάτων της. Ας μην επαναληφθει εδώ η αδιαφορία που έδειξε η Διοίκηση απέναντι σε άλλες Αρχές (πχ. να μιλά για θρυαλλίδα ανασφάλειας δικαίου ο Συνήγορος του Πολίτη, να μην ιδρώνει το αυτί κανενός για τις αυθαιρεσίες υπαλλήλων στο προξενείο της ΝΥ, και να αποθρασύνονται ακόμη περισσότερο οι επίορκοι υπάλληλοι).
  2. Να δημιουργηθεί σταδιακά κλίμα εμπιστοσύνης ώστε οι πολίτες να καλούν το 100 άφοβα. Πρακτικά αυτό σημαίνει τα εξής:
    1. Άμεση ανταπόκριση από το τηλεφωνικό κέντρο του 100. (Αλγεινή εντύπωση μου είχε κάνει πριν κανα δυο χρόνια ο κειμενολέκτης που με πληροφορούσε πως βρίσκομαι σε «γραμμή προτεραιότητας» όταν κάλεσα το 100). Στόχος εδώ είναι να συνδέεται η κλήση σε 5 το πολύ δευτερόλεπτα.
    2. Αναβάθμιση του τηλεφωνικού κέντρου του 100 ώστε οι χειριστές του να έχουν αμέσως το γεωγραφικό στίγμα της κλήσης (οδο και αριθμό δηλαδή για κλήσεις από σταθερά τηλέφωνα, συντεταγμένες για κινητά).
    3. Ενοποίηση των τηλεφωνικών κέντρων για αστυνομία, πυροσβεστική, πρώτες βοήθειες.
    4. Ενημέρωση του κοινού πως δεν υπάρχουν επιπτώσεις αν καλέσουν το 100 και διαπιστωθεί πως δεν συνέτρεχε κάποια ανάγκη για παρουσία της αστυνομίας, εφόσον η κλήση γίνεται με καλή πίστη. Δεν μιλούμε δηλαδή για φάρσες και άσκοπες κλήσεις, αλλά για παράδειγμα αν δει κανείς κάποιον στο δρόμο που φαίνεται ύποπτος και καλέσει το 100 και διαπιστωθεί πως το άτομο δεν ήταν ύποπτο τελικά. Είναι δουλειά της αστυνομίας να ανταποκρίνεται σε τέτοιες κλήσεις.
    5. Καθορισμένος και εγγυημένος χρόνος απόκρισης. Να διαβαθμιστούν τα περιστατικά σε τρεις βαθμούς προτεραιότητας και να υπάρχει εγγυημένος χρόνος απόκρισης για κάθε βαθμό. Πχ, σε κλήσεις πρώτης προτεραιότητας να έρχεται η αστυνομία μέσα σε 2 λεπτά.
    6. Ο αστυνομικός της γειτονιάς να γίνει ο γείτονας αστυνομικός, δηλαδή να είναι κάτοικος της περιοχής.
  3. Κάθε αστυνομικός, από τον αρχηγό του σώματος ως τον νεότερο δόκιμο να φέρει ευδιάκριτο σήμα με το επώνυμό του. Να θεωρείται πειθαρχική παράβαση η απόκρυψη του σήματος αυτού. Αστυνομικοί ειδικών ομάδων, πχ ΜΑΤ, να φέρουν ευμεγέθη και ευδιάκριτα αλφαριθμητικά στοιχεια σε στολές και κράνη βάση των οποίων να είνα δυνατή η ταυτοποίησή τους. Εξαιρούνται μόνο οι αστυνομικοί σε ειδικές υπηρεσίες (πχ, μυστική αποστολή κτλ).
  4. Να γίνει ξεκάθαρο πως σε δημόσιο χώρο κάθε πολίτης δικαιούται να φωτογραφίζει και να κινηματογραφεί ανενόχλητος αστυνομικούς εν υπηρεσία.
  5. Να διασαφιστεί πως κάθε αστυνομικός έχει την υποχρέωση να χρησιμοποιήσει την απαραίτητη βία κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες και πως έχει το δικαίωμα άμυνας σε περίπτωση που κρίνει ότι κινδυνεύει η ζωή του.
  6. Να εμπεδώσουν οι κάτοικοι της χώρας πως η ανυπακοή σε οδηγίες αστυνομικού θα έχει συνέπειες.
  7. Να διασαφιστεί πως ρίψη εκρηκτικών ή εμπρηστικών μηχανισμών προς την κατεύθυνση αστυνομικών συνιστά άμεση ένοπλη απειλή κατά της ζωής τους και τους νομιμοποιεί να αμυνθούν με κάθε νόμιμο τρόπο.
  8. Να εξοπλιστούν οι αστυνομικοί με taser.
  9. Να εκσυγχρονιστούν τα αστυνομικά τμήματα ώστε να γίνουν πιο φιλικά προς τον πολίτη.
  10. Να απλοποιηθεί η οργάνωση της αστυνομίας έτσι ώστε οι περιπολικοί αστυνομικοί να έχουν ευρύτερες αρμοδιότητες που να συμπεριλαμβάνουν και τροχαία ζητήματα. Κάθε αστυνομικός, για παράδειγμα, που βλέπει παρανόμως σταθμευμένο όχημα να έχει την δυνατότητα να βεβαιώνει την παράβαση επι τόπου.
  11. Να καθιερωθούν προγράμματα συνεργασίας με συγκεκριμένες επαγγελματικές ομάδες οι οποίες θα συνεπικουρούν το αστυνομικό έργο. Για παράδειγμα οι οδηγοί ταξί, λεωφορείων, φορτηγών, έχουν μια διαρκή εικόνα από δρόμους και γειτονιές. Αν δουν κάτι που τους φαίνεται ύποπτο να μπορούν να ειδοποιούν την αστυνομία αμέσως.
  12. Να δημοσιοποιούνται μέσω διαδικτύου πληροφορίες για περιστατικά, χρόνο απόκρισης, κτλ.

Πολλά από τα παραπάνω εγχειρήματα απαιτούν συστηματική και μακροχρόνια προσπάθεια. Η συναίνεση των μεγάλων κομμάτων είναι επίσης απαραίτητη. Επίσης απαραίτητη είναι κι η υπεύθυνη στάση του Τύπου. Γι αυτό λοιπόν πρέπει να χαραχθεί ένα πλαίσιο κοινής αποδοχής για την στάση κομμάτων και Τύπου απέναντι στην αναδιοργάνωση της αστυνομίας. Από το πλαίσιο αυτό θα υπάρξουν αποκλίσεις. Σημασία όμως έχει η τήρησή του απο την μεγάλη πλειοψηφία πολιτών, πολιτικών, και δημοσιογράφων.

Αν δεν ξεκινήσουμε αυτη την προσπάθεια σήμερα, η κατάσταση θα χειροτερέψει. Οι συμμοριτοπόλεμοι μεταξύ αστυνομικών και διαφόρων ομάδων θα συνεχίστουν με απρόβλεπτη ένταση. Με ολοένα και περισσότερο εμφανή την ανεπάρκεια της αστυνομίας, διάφορα περιθωριακά και εγκληματικά στοιχεία θα επεκτείνουν την δράση τους. Θα χαθεί εντελώς το αίσθημα δικαίου και ασφάλειας με αποτέλεσμα την παραπέρα υποβάθμιση του Πολιτεύματος.

Share

Άλλο είναι το έλλειμα κ. Παπουτσή

Το έλλειμα δημοκρατίας στα σώματα ασφαλείας που διαπίστωσε όψιμα ο αρμόδιος υπουργός είναι μια διάγνωση που μόνο ένας γνήσιος εκπρόσωπος του βαθέως ΠΑΣΟΚ θα μπορούσε να κάνει. Στην ΕΛ.ΑΣ. υπάρχει κυρίως έλλειμα επαγγελματισμού. Αν αποκατασταθεί αυτό θα μειωθούν και τα κρούσματα αυθαίρετης, αλόγιστης και καταχρηστικής βίας — όπως αυτό που έστειλε άνθρωπο στην εντατική με σοβαρό κρανιοεγκεφαλικό τραυματισμό. (Διότι στη ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ που περισσεύει η δημοκρατία είδαμε τις επιδόσεις του κ. Φωτόπουλου — ο οποίος παραμένει μέλος του ΠΑΣΟΚ αφού ούτε ο πρόεδρος του κινήματος ούτε κανείς άλλος αισθάνθηκε από στοιχειώδες φιλότιμο και αξιοπρέπεια να τον αποβάλλει).

Όσον αφορά την αστυνομία, τα πράγματα είναι απλά. Δουλειά της δεν είναι να τιμωρεί και μάλιστα με αλόγιστους ξυλοδαρμούς. Δουλειά της είναι να επιβάλλει την τάξη και να στέλνει στη δικαιοσύνη παραβάτες του νόμου συλλέγοντας τεκμήρια για να στηρίξει τις κατηγορίες.

Από τη στιγμή που ο παραβάτης είναι πεσμένος στο έδαφος, σταματάει η βία, μπαίνουν οι χειροπέδες, και πάμε για τον επόμενο. Αυτά τουλάχιστον λένε τα βασικά εγχειρίδια αστυνόμευσης που καθορίζουν τα όρια της απαραίτητης αστυνομικής βίας.

Οι εικόνες που έχουμε δει κατα καιρούς σε videos δείχνουν μια ΕΛ.ΑΣ. με ελλειπή επαγγελματισμό. Τόσο ελλειπή που κάποιες φορές πέφτουν θύματα της ανικανότητάς τους κι οι ίδιοι οι αστυνομικοί.

Η έλλειψη επαγγελματισμού στις κρατικές υπηρεσίες είναι μεγάλο δράμα για τον τόπο. Έχουμε γεμίσει λειτουργούς ενώ χρειαζόμαστε καλούς, ευσυνείδητους, καταρτισμένους επαγγελματίες. Όσο αναζητούμε τα κακά της αστυνόμευσης σε δημοκρατικά ελλείματα και άλλες ανοησίες του κομματικού ξύλινου λόγου, το αίσθημα ασφαλείας των πολιτών θα μειώνεται μαζί με τον σεβασμό (αν έχει απομείνει δηλαδή) απέναντι στα σώματα ασφαλείας.

Αν ο κ. Παπουτσής είχε ο ίδιος ένα στοιχειώδες ισοζύγιο δημοκρατικότητας θα έπρεπε να είχε παραιτηθεί. Άλλωστε το κόμμα του ως αντιπολίτευση είχε ζητήσει για παρόμοιο περιστατικό την παραίτηση Πολύδωρα. Στην δημοκρατική λογιστική του τόπου μας όμως φοβάμαι πως η δημοκρατικότητα περισσεύει στα έδρανα της αντιπολίτευσης και στερεύει στα υπουργικά.

Share

Πόσο μίσος να κρύβει μια ψυχή;

Διαβάζω στο εξαιρετικό ιστολόγιο του διαχρονικού Ροΐδη ανακοίνωση που εξέδωσε στις 23 Απριλίου 2011 ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ. Τόσο μίσος και φαρμάκι σε δημόσια δήλωση δημοσίου προσώπου, τι σχέση έχει άραγε με τη σύγχρονη Ελλάδα;

… φληναφήματα τοῦ κανονικῶς ἀνυποστάτου αἱρεσιάρχου τοῦ Βατικανοῦ Βενεδίκτου 16ου … φαιδροτήτων τῆς λεγομένης Β΄ Βατικάνειας Συνόδου … τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς παρασυναγωγῆς… διιστορικῶς καταγεγραμμένο τό ἄσβεστον μίσος καί ἡ ἀτελεύτητος ἐμπάθεια τῶν λεγομένων ραββίνων τοῦ ἑβραϊκοῦ ἔθνους …  ὑποδοχήν καί ἐνθρόνιση τοῦ ψευδοῦς Μεσσίου πού ἀναμένουν καί πού δέν εἶναι ἕτερος ἀπό τό ἐνεργούμενον τοῦ Σατανᾶ, τόν ἄνθρωπον τῆς ἀποστασίας, τόν καί Ἀντίχριστον ὀνομαζόμενον. Ἡ δϊιστορική διαστροφή τῶν Ραββίνων … ἡ χρῆσις τῆς Καμπάλα προϋποθέτει τήν φρικώδη τέλεση τῆς μαύρης μαγείας, … ὁ περιώνυμος Μ.Α.Τ.Σ. δέν εἶναι ἕτερος ἀπό τόν Διάβολο … τά θλιβερά ὑποπροϊόντα τοῦ Σιωνιστικοῦ τέρατος …

Ρωτώ τι σχέση έχει με τη σύγχρονη Ελλάδα η παραπάνω δημόσια παράκρουση δημοσίου προσώπου επειδή ο Μητροπολίτης είναι κατά μια γενική έννοια δημόσιος υπάλληλος· ανέχεται η πολιτεία τέτοια μισαλλοδοξία από το στόμα ανθρώπου ο οποίος και αμοίβεται και συντηρείται από τον προϋπολογισμό ενός καταχρεωμένου κράτους;

Μη μου πείτε πως ο άνθρωπος είναι για δέσιμο. Δεν είναι τρόφιμος ψυχιατρικού καταστήματος, αρχιερέας είναι και κυκλοφορεί ελεύθερα. Αντιλαμβάνομαι πως κάθε Αυλή έχει και τον γελωτοποίο της. Ο Καραμανλής είχε τον Στυλιανίδη, ο Γιώργος έχει τον Πάγκαλο, ο Αλέξης τον Αλέκο, ο Αντώνης τον Αβραμόπουλο, κ.ο.κ. Αυτοί σε τελική ανάλυση είναι ακίνδυνοι και στο κάτω-κατω της γραφής βγάζουν και γέλιο. Δεν γελάσαμε όταν ο Στυλιανίδης μίλησε περι νοηματικής; Δεν σκάσαμε στο γέλιο με το «δε γαμιέσαι πρωι-πρωί» του Πάγκαλου σε δημοσιογράφο; Δεν πέσαμε στο πάτωμα από τα γέλια όταν ο Αβραμόπουλος έκανε κωλοτούμπες στη Βουλή για τη θέση της ΝΔ όσον αφορά την επέμβαση στη Λιβύη;

Το μίσος και το φαρμάκι όμως που χύνει από την ψυχή του ο Μητροπολίτης Πειραιώς είναι επικίνδυνο. Και ακόμη πιο επικίνδυνη είναι η ανοχή που δείχνουν τόσο η πολιτεία όσο και η επίσημη Εκκλησία. Γιατί;

Share